இந்த அரசமைப்பு, அதிகாரத்தின் மீது கொன்டிருக்கிற தீராக்காதலால், அதற்கு பங்கம் ஏற்படும் போதெல்லாம் அடக்குமுறையைக் கையாள ஒரு போதும் தவறுவதில்லை. அடக்குமுறைக்கு உள்ளாகும் மக்கள் அந்த நாட்டின் சொந்தக் குடிகளா இல்லையா என்பதைப் பற்றியெல்லாம் அதற்கு அக்கறையில்லை. இதுவரை மனித குலம் கண்ட எல்லா அரசாட்சி முறைகளிலும் அரசு என்கிற இயந்திரம் அடக்குமுறையை தனது பிரதான கருவியாகவே பயன்படுத்தி வந்ததை வரலாறு நமக்கு சொல்கிறது. பண்டைய ரோம அரசாட்சியிலிருந்து இன்றைய கூடங்குளம் வரை, ஒவ்வொரு நிகழ்வையும் இதற்கு சான்றாய் பதிவுசெய்து பதிவுசெய்து நீட்சியடைந்த பெருத்த புத்தகமாய் இன்று உருவடைந்து நிற்கிறது. அப்படி, நம் கண்ணுக்கெட்டிய தூரத்தில் சில பத்தாண்டுகளுக்கு முன்னால் நடந்த நிகழ்வை பதிவு செய்கிறது சோளகர் தொட்டி என்னும் நாவல்.

சோளகர் தொட்டி

அரச வன்முறையை வரலாற்றில் பதிவு செய்த எல்லா புத்தகங்களோடு இதையும் ஒன்றாய் அடக்கி விடமுடியாதபடிக்கு இப்படைப்பை எடுத்துச் செல்வது சோளகர் தொட்டி பதிவு செய்திருக்கும் மக்களும், அவர்களின் வாழ்க்கையும் தான்.

நம்மால் அதிகம் தெரிந்து கொள்ளப்படாத, நம்மால் புரிந்து கொள்ளமுடியாத இயற்கையோடு உறவு கொண்ட, நம்மிலிருந்து வித்தியாசப்பட்ட புவியியல் அமைப்பையும், வாழ்வியல் முறைகளையும் கொண்ட பழங்குடி மக்களின் கலாச்சாரத்தை, அவர்கள் வாழ்வியலை பதிவு செய்வதோடு, அவர்கள் அரச வன்முறையில் சிக்கிச் சீரழிந்த ஒரு துயர வரலாற்றையும் இந்நாவல் பதிவு செய்கிறது.

நாவலின் முன்பகுதி சோளகர்களின் (ஒரு பழங்குடிக் குலம்) மண்ணை, அவர்களின் சாமிகளை, சடங்குகளை, தொன்மங்களை, திருமன உறவுகளை, விதவைகளின் நிலையை, கொத்தல்லி, கோல்காரன் போன்ற அவர்களின் சமூக அமைப்பை, விவசாய முறையை, அவர்களின் இசைக்கருவிகளை, இசையையெல்லாம் கஞ்சாப் புகை திரண்டு நமக்கு நெடியேற்றும் படி பதிவு செய்திருக்கிறார். கஞ்சா வாடையின் சூழலில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ரத்த வாடை கலந்து, சோளகர்களின் தொட்டியெங்கும் கண்ணீரோடு ரத்த வாடை காற்றில் மிதக்கிறது. முதல் பாகம் முழுதும் கஞ்சா வாடை என்றால், இரண்டாம் பாகத்தில் இருட்டறையின் மூத்திர நெடியோடு கலந்த ரத்த, சீழ் நாற்றம்தான்.

நாவலின் இரண்டாம் பாகத்தின் துவக்கத்திலிருந்தே அரச வன்முறை இல்லாத பக்கமே இல்லை. அதிரடிப்படையினரிடம் சிக்கிய ஒவ்வொரு பழங்குடி ஆணும் அவர்கள் பார்வையில் வீரப்பனுக்கு அரிசியும், உணவுப்பொருட்களும் கடத்திப்போய் கொடுத்தவர்கள், அவர்கள் வீரப்பனை பார்த்ததாக பொய்யாவது சொல்லும் வரை அடி, உதை தான். பெருவிரலை திருப்பி மடக்கி மெல்லிய இரும்பு கம்பியால் கையோடு சேர்த்துக் கட்டுவது ஒரு வகை விசாரணை முறை, இதனால், அந்த நபர் இனி ஒரு நாளும் தன் கையால் எந்த பொருளையும் தூக்க முடியாது. காவலர்கள் இதற்கு தரும் விளக்கமோ, “இனி அவர்களால் துப்பாக்கியே தூக்க முடியாது”.

அதேபோல அதிரடிப்படை கைது செய்த ஒவ்வொரு பழங்குடி பெண்ணும் வீரப்பனுடன் பாலியல் உறவு கொண்டவர்கள் என்ற நோக்கிலேயே விசாரணை இருக்கிறது. வீரப்பனுடன் உறவு கொண்டவர்கள் எங்களுடன் உறவு கொள்ள மாட்டீர்களா என்ற உப கேள்வியும் உண்டு. விசாரணை அறையில் பிறந்த குழந்தை வீரப்பனுக்கு பிறந்ததாய் கேலி பேசப்பட்டு முழுநாள் கூட உயிர்வாழ முடியாத நிலையை அடைகிறது. அதிரடிப்படை முகாமில் அடைபட்டிருக்கும் ஒவ்வொரு பெண்ணும் வன்புணர்ச்சி செய்யப்படுகிறார்கள், வயது வித்தியாசமெல்லாம் இல்லை.

அவர்களின் விசாரணை முறையில் பால் பேதம் கிடையாது, வயது பேதம் கிடையாது. காது மடல்களிலும், மார்பு காம்புகளிலும், பிறப்புறுப்புகளிலும் மின்சாரம் பாய்ச்சுவது. தலைகீழாக தொங்கவிடுவது, வலியை தாங்க முடியாமல் மலம் கழித்து விடுபவர்களை, அதை அருந்தச் செய்வது என்று உடல் ரீதியில் சிதைக்கும் வேலை ஒரு புறம் என்றால்.

தந்தையை மகனும், மகனை தந்தையும் லத்தியாலும், செருப்பாலும் அடிப்பதும், சிறுவயதுப் பெண்ணை நிர்வானப்படுத்தி, சங்கிலியிட்டு நிற்க வைத்து ஆண், பெண் என எல்லாக் கைதிகளையும் அவளைப் பார்க்கச் சொல்வது என மனரீதியாக சிதைவை உண்டாக்குவது மறுபுறம்.

இத்தகைய உடல்ரீதியான, மனரீதியான தாக்குதல்களோடு பாலியல் ரீதியான தாக்குதல்களை வன்முறை என்பதைவிட காட்டுமிராண்டித் தனமான வன்முறை என்றுதான் சொல்ல முடியும், தாயின் கண்ணெதிரில் மகளை, மகளின் எதிரில் தாயை, கணவனின் முன்னே மனைவியை, கர்ப்பினியை கூட்டாக புணர்வது என்பதையெல்லாம் எப்படி நியாயப்படுத்த முடியும்?

இப்படிப்பட்ட கொடூரமான விசாரணை முறைகளை கதை கதையாய் சொல்லும் இந்த அத்தியாயங்களை மனம் கனக்காமல் யாராலும் கடந்து சென்று விடமுடியாது. ஒருவரின் உடலையும், மனதையும் சிதைக்க எப்படி ஒருவரால் முடிகிறது, அதுவும் குதூகலத்தோடு? நான்கு பேரை உள்ளே அறைக்குள் அடைத்து வைத்து வதைப்பதன் மூலம் எதைச் சாதித்துவிட முடியும், அதிலும் ஒன்றும் தெரியாத சில அப்பாவிகளை? படித்த ஆசிரியர்களையும், நாகரிக மனிதர்களையுமே ஊடகங்களின் கண் முன்னே தாக்கத் துணிகிற அதிகாரம் கொண்ட காவல்துறை. படிப்பறிவற்ற, நம்மால் சொல்லிக் கொள்ளப்படும் நாகரிகமற்ற பழங்குடிகளின் மீது எத்தனை வெறியாட்டம் ஆடியிருக்கும் என்பதற்கான ஆவனம் இந்த சோளகர் தொட்டி.

காட்டோடும், இயற்கையோடும் தங்களைப் பினைத்துக்கொண்டிருக்கும் இந்தப் பழங்குடிகளின் கலாச்சாரத்தை நாம் அறியாமலே இவர்களை காட்டு மிராண்டிகளாகவும், நரமாமிசம் உண்பவர்களாகவும் சித்தரித்து வருகிறோம். சீருடை அணிந்தவர்கள் நரவேட்டையாடியது இவர்களைத் தான். ஒரு கரடியோ, மானோ எதுவானாலும் தொட்டியிலுள்ள அத்தனை பேரும் பகிர்ந்து உண்ணும் இவர்களது காட்டுமிராண்டி கலாச்சாரத்தை நாம் புரிந்து கொள்ளப் போவதில்லை.

இந்தப் பழங்குடிகள், உடல் ரீதியாகவும், மன ரீதியாகவும் இத்தனை கொடுமைகளை அனுபவித்த போதும் யாரும் தற்கொலைக்கு முயல்வதில்லை. கதையின் முக்கிய பாத்திரம் சிறையிலிருந்து தப்பிய பிறகு இனி அதிரடிப்படையினரிடம் சிக்கினால் தான் பலியிடப்படுவது உறுதி என்றான பிறகு, தொட்டிக்குச் செல்லமுடியாத நிலையிலும் தற்கொலை செய்வதில்லை, எதிர்த்து நின்று எவரையும் கொல்வதுமில்லை. தேவைக்கு அதிகமாக வேட்டையாடுவதையே எதிர்க்கிறார்கள். நாவல் முழுக்க எந்த சோளகனும் ஒருவனை கொல்லத் துணிவதே இல்லை, அவன் தன்னுடைய நிலத்தையே அபகரித்த போதும். ஒரே ஒரு இடத்தில் ஒருவன் இத்தனை அவமானங்களுக்குப் பிறகு தன் மனைவியைத் தற்கொலை செய்து கொள்ளும் படி ஆத்திரத்தில் கத்துகிறான், அதுவும் நடைபெறுவதில்லை. கொலையோ தற்கொலையோ எதுவுமில்லாத வாழ்க்கை முறை அவர்களுடய காட்டுமிராண்டி வாழ்க்கை முறை.

நாவலின் ஒரேயொரு குறையாக நான் காண்பது, மொழிநடை. பல இடங்களில் செய்தி வாசிப்புத் தொனி என்றாலும், துயர காவியத்துக்கு மொழி நடையெல்லாம் தடை இல்லை. வட்டார வழக்கில் அமைந்திருக்கலாம். சதாசிவம் விசாரணை ஆனையத்தின் முன் சாட்சி கூறிய இத்தகைய மனிதர்களின் கதையைத் தான், மனித உரிமை ஆர்வலரான ச.பாலமுருகன் சோளகர் தொட்டி என்கிற இந்த இலக்கியப் படைப்பாகத் தந்திருக்கிறார். இலக்கியம் சாதாரன மனிதனையேப் பாடுகிறது. விசாரனை ஆனையம் அதிகாரத்தின் பக்கம் நின்று வரலாற்றை பதிவு செய்தது. (அது பதிவு செய்த விதம் இது) வரலாறு எப்போதுமே வென்றவர்களால் எழுதப்படும் என்பது தான் வரலாறு, அது சாதரனனைப் பாடுவதே இல்லை.

பாலமுருகன்

இத்தகைய பழங்குடிகளைத்தான் தண்டகாருன்யாவிலிருந்து இடம்பெயர வற்புறுத்தி அதிகார வர்க்கம் முகாமிட்டிருக்கிறது. Armed Forces Special Power Act, போன்ற மனித தன்மையற்ற சட்டங்களைக் கொண்டிருக்கும் வடகிழக்கு மாநிலங்களிலும், ராணுவத்தின் விசாரணை முறைகள் இதை ஒத்ததாகவே இருப்பதால் தானே, சில மணிப்பூர் பெண்கள் நிர்வானமாக திரண்டு தங்களை கற்பழிக்குமாறு அரச வன்முறைக்கு எதிராக போராடினார்கள், பத்தாண்டுகளாகவே உண்ணாவிரதம் இருந்துவரும் ஐரோம் சர்மிளாவும் அதே அரச வன்முறையைத்தான் எதிர்த்துதானே போராடி வருகிறார். இத்தனை ஆண்டுகளுக்குப் பிறகுதான் இது போன்ற மனிதத் தன்மைக்கு விரோதமான சட்டங்கள் பற்றிய விழிப்புணர்வு ஏற்பட்டுவருகிறது.

வீரப்பனைக் கொன்று மன்னில் புதைத்தாகிவிட்டது. காவலர்கள் பதக்கங்களோடு தங்கள் பொழுதை ஓய்வாய் காலத்தை ஓட்டிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். தொட்டியில் கொத்தல்லி சீரழிந்து போன தங்களையும் தங்கள் வாழ்விடத்தையும் பற்றி பொட்டிப் பொடுசுகளோடு துயரத்தோடு காட்டை நோக்கிக் கொண்டிருப்பார்.

படம்: http://naathaarikalappiren.blogspot.com

சில ஆயிரம் ஆண்டுகளாகவே இது தந்தை வழிச் சமூகமாக இருந்து தொலைத்ததாலோ என்னவோ, தந்தை மகன் உறவையும், உறவுச்சிக்கலையும் அடிப்படையாய் வைத்து புனையப்பட்ட பல்லாயிரம் கதைகள் உலகெங்கும் வலம் வந்து கொண்டிருக்கிறது. கிரேக்க பழங்கதைகளில் யுரேனசு-க்ரோனசு-சீயசு கதை, மூன்று தலைமுறை தந்தை-மகன் உறவுச்சிக்கலைப் பற்றியதுதான். யயாதி-யது என்று நம்மிடையே அந்தக் காலக் கதையிலிருந்து புத்தனாவது சுலபம் என்று இன்றைய கதைகள் வரையிலும் இச்சிக்கல் சரடாக பின்னப்பட்டு வரலாறு முழுதும் நீண்டு வந்துகொண்டே தானிருக்கிறது. தாயிடம் மகனின் பாசத்தைப் பிழிந்து சாறெடுத்த கதைகளும் ஏராளமாய் நம் வட்டாரத்தில் வலம் வந்து கொண்டுதானிருக்கிறது. காளிகளும், அம்மன்களும் பெருமளவில் விரவியிருப்பதால் இது சாத்தியமாயிருக்கலாம் அல்லது சிவனில் பாதியை சக்திக்கு வழங்கியிருப்பதால் வந்த விளைவாகவும் இருக்கலாம். ஆனால், நம் வட்டாரம் தவிர்த்து ஒட்டு மொத்த உலகுக்கும் ஒரே ஒரு மேரி மாதவே இருக்கிறாள். மும்மைத்துவமும் பிதா, சுதன், பரிசுத்த ஆவியையே பேசுகிறது.

இரு வேறு கலாச்சாரங்களை, வெவ்வேறு மொழிகளை, வெவ்வேறு உலகங்களில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் இரு மனிதர்களையும் இணைக்கும் புள்ளிகள் தந்தையும் மகனும் என்ற உறவும், நீண்ட பயணமும் தான்.

மார்க்கத்தின் நெறி வழுவாத தந்தை, புனிதப் பயணம் மேற்கொள்ளவிருக்கிறார், “புனிதப் பயணம், முடிந்தளவுக்கு சொகுசில்லாததாக இருக்கவேண்டும்” என்ற தந்தைக்கு மகிழுந்தை ஓட்டிச் செல்ல வேண்டிய மூத்த மகனால், அப்பணியை நிறைவேற்ற முடியாமல் போக, இளையவன் அப்பணியை செய்ய வற்புறுத்தப்படுகிறான். இளையவனோ தான் வாழும் கலாச்சாரத்தின் தாக்கத்தால், மார்க்க நெறிகளை இழந்து, தன் மூதாதையாரின் மொழியை பேசவும் தெரியாத மேற்கத்தியக் கலாச்சார பாதிப்பு கொண்ட மதமிழந்தவனாகத்தான் தந்தையால் பார்க்கப்படுகிறான். அவனுடைய பிரெஞ்சுக் காதலியைப் பற்றிய கோபமும் அவருக்கு இருக்கிறது. அவனோ தந்தையை நவீனத்தோடு ஒத்துப்போகாத, மதத்தைப் பிடித்துக்கொண்டு வாழ்கிற வறட்டு கிழவனாகப் பார்க்கிறான். நேரெதிரான குணங்களைக் கொண்ட, உறவுச் சிக்கலையுடைய இருவரும் சில ஆயிரம் கிலோ மீட்டர்களை ஒன்றாக பயணிக்கிறார்கள்.

வழக்கமான பயணத் திரைப்படங்களைப் போலவே வழியெங்கும் பலவிதமான மனிதர்கள் வந்துபோகிறார்கள். ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு குணத்தோடும், ஒவ்வொரு படிப்பினையைத் தந்து போகிறார்கள். மௌனத்தின் குறியீடாய் பின்தொடர்ந்து வரும் அந்த மூதாட்டி. சாத்தானின் குறீயிடாய், சுங்க அதிகாரிகளிடம் சிக்கும் போது காப்பாற்றும் உள்ளூர் வாசி, மகனைப் போலவே மேற்கத்தியக் கலாச்சாரத்தை தனதாக்கிக் கொண்டவன். அதற்காகவே, மகனால் ரசிக்கப்படுகிறார், தந்தையால் வெறுக்கப்படுகிறான். உதவி கேட்கும் ஏழைப் பெண். இவர்களைப் போலவே புனிதப் பயணம் மேற்கொள்ளும் இன்னும் சில குழுக்கள் என பலர் வந்துபோகிறார்கள்.

தந்தை-மகன் உறவுச் சிக்கல்களைப் பற்றிப் பேசும் பல படங்களைப் போலவே தான் இப்படமும் இருக்கிறது. இருவருக்குமான தலைமுறை இடைவெளி தலைவிரித்தாடுகிறது. மகனின் வயதுக்கேயுரிய காதலை தந்தை எதிர்க்கிறார். நவீனத்தில் திளைத்திருக்கும் மகனுடைய அலைபேசியை அவனுடைய உறக்கத்தின் போது தூக்கிக் குப்பையில் வீசுகிறார். மதக்கடமைகளிலும் தந்தை தீவிரமானவராகவும், மகன் மதமற்றவனாகவும் இருக்கிறார். ஒருவரை மற்றொருவர் வெறுக்கிறார், இடையில் ஒருவர், கோபித்துக்கொண்டு பயணத்தை விட்டு பாதியில் விலகுவதும், சமாதானமாகி மீண்டும் தொடர்கிறார். இப்படி, இருதளங்களிலும் இந்தப் படம் வழமையானதாகவே இருந்தாலும், இயக்குனரின் திரை மொழி இதை சிறப்பானதாக மாற்றுகிறது.

மகன் பேசும் மொழியைத் தன்னால் பேச முடியும் என்றாலும், அவனிடம் அவர் பேசும் மொழி மௌனம்தான். அதைத் தாண்டி அவர் இந்தப் பயணத்தை தான் ஏன் சாலை மார்க்கமாகத் தேர்ந்தெடுத்தேன் என்பதற்கான காரணமும், புனிதப் பயணம் மேற்கொண்ட தன் தந்தையை எதிர்பார்த்து காத்து நின்ற தருணங்களையும் விளக்குவதுதான், அதைத்தாண்டி அவர் பேசுவதெல்லாம் ‘இன்றிரவு இங்கே தங்கலாம்’ என்பதும் ‘வாகனத்தை ஒழுங்காகச் செலுத்து’ என்பதும் தான். மகனோ, தன் தந்தை பேசும் மொழியை புரிந்து கொள்ளாதவனாய் கூட்டத்திலிருப்பவர்களை வேடிக்கைப் பார்க்கிறான். மொழி தெரியாத இன்னொரு பிரதேசத்தில் வாழ்வது என்பது வேறு. அப்படிப்பட்ட சூழலில் அந்த மொழியைப் பேசிக்கொன்டிருப்பவர்களில் தன் தந்தையும் ஒருவர் என்றால், அந்த மகன் எந்த மனநிலையில் இருப்பான்.

தன் மதத்தை இழந்தவனாகவும், மொழியை இழந்தவனாகவும் வாழும் மகனை தந்தை நொந்து கொள்வதைப் போலவே. உலக அறிவற்றவராக இருக்கும் தன் தந்தையை மகனும் நொந்து கொள்கிறான். எல்லாம் தெரிந்தவரைப் போல, வழி சொல்லி தவறான பாதையில் அழைத்துச் சென்றதற்காக நேரடியாகவே அறிவற்றவர் எனத் திட்டுகிறான். தன் மூலமாய் இந்த உலகுக்கு வந்த, தன் விரல் பிடித்து நடந்த, தன்னைவிட அதிக அறிவை அவன் பெற வேன்டுமென்று நினைத்த தன்னை, தன் மகனே அறிவற்றவன் எனத் திட்டும் போது அவரின் மனநிலை என்னவாக இருக்கும். இரந்து வாழும் நிலையிலுள்ள ஒரு பெண்ணின் முன் தன்னை அடித்ததற்காக மகன் தந்தையை வெறுக்கிறான். மகனின் பொறுப்பற்ற தன்மையைக் கண்டு தந்தை வெறுப்படைகிறார். இப்படி இருவரும் ஒருவர் மாற்றி ஒருவரை மனம் நோகச் செய்தாலும், வெறுத்தாலும் இருவருக்கும் மற்றவர் மீதிருக்கும் அன்பை தேடி அடைவதுதான் பெரும் பயணமோ?

தந்தைகள் மகன்களை இந்த உலகுக்கு அறிமுகப் படுத்துபவர்களாக மட்டுமல்ல, இந்த உலகையும் மகன்களுக்கு அறிமுகப்படுத்துகிறவர்களாக இருக்கிறார்கள். தோல்பாவைக் கூத்தில் பாவையும் அதன் கயிறும் நம் கண்களுக்குத் தெரிவதில்லை, பாவையின் பிம்பத்தை மட்டுமே நாம் பார்ப்பதைப் போல, தந்தைகள் மறைமுகமாகவே இந்த உலகை கற்பிக்கிறார்கள். மதமிழந்த மகனுக்கு நெறிதவறாமல் மதத்தை காக்கும் தந்தை, சிற்றின்பங்களைத் தவிர்த்து உருவமற்றை ஏக இறைவனை பெரும்பயணத்தில் தரிசிக்கும் முறையைப் போதிக்கிறார். மிலன், துருக்கி, வெனிசு போன்ற நகரங்களைக் கடக்கும் போது, மகன் அந்த இடங்களை சுற்றிப்பார்க்க விரும்பும் போது நாம் சென்றடைய வேண்டியது மெக்காவிற்குத்தான், நாம் சுற்றுலாப் பயணிகள் அல்ல, புனிதப் பயணிகள் என்று வகுப்பெடுக்கிறார். இப்படி எதிரெதிர் திசைகளில் விலகி நிற்கும் தந்தையும் மகனும் ஒன்றினையும் ஏதோ ஒரு புள்ளியை நோக்கி பயணம் சென்று கொண்டேயிருக்கிறது.

உலகம் முழுக்க புனித தலங்களில் எல்லாம் ஒரேமாதிரிதான் இருக்கின்றன, கூட்டமும் நெரிசலுமாய். ‘கூடிய கூட்டங்கள் கடலா கடலலையா’ என்ற வரிகள் முருகனுக்கு மட்டுமல்ல கடவுள் என பெயரிடப்பட்ட எல்லா உருவத்துக்கும், உருவமற்றதற்கும் கூட பொருந்தும் போலிருக்கிறது. மெக்கா நகரை ஒரு திரைப்படத்திற்காக இவ்வளவு நேரம் படம்பிடித்தது இதில்தானாம். இயக்குனர் Ismael Ferroukhiயின்  முதல் முழுநீளத் திரைப்படம் இதுதான். அவரும் படத்தில் வரும் தந்தையைப் போலவே மொராக்காவில் பிறந்து பிரான்சில் வாழ்ந்தவர். மத்திய கிழக்கில் வாழும் இசுலாமியர்களை, அவர்களது கலாச்சாரத்தைப் பேசும் உலகப்படங்கள் அங்கிருந்து வந்தவையாக இருந்த நிலையில், மேற்குலகில் வாழும் இசுலாமியர்களின் கலாச்சாரத்தை பதிவு செய்பவர்களில் முதன்மையானவராக இவர் திகழ்கிறார்கள்.

 ” இந்தக் கடவுளை போட்டு உடைக்கிறேனே, வசைபாடுகிறேனே எதிர்த்து ஒன்றுமே சொல்வதில்லையே ஏன்? கேட்கும் திறனையும், பேசும் திறனையும் உணர்ச்சியையும் இழந்துவிட்டாரோ? “

இதெல்லாம் பொய்யும் புரட்டும் உடல் முழுதும் கொண்ட நச்சு நாத்திகர்களுடைய பேச்சு போலவே இருக்கிறதில்லையா? அவர்களுடைய வேலையே இதுதானே. இந்த திராவிட இயக்கப் புல்லுருவிகள் ஈ.வெ.ராமசாமி நாயக்கரின் உடன் சேர்ந்து விநாயகர் சிலைகளை உடைத்தபோதோ, ஒருவனுக்கு ஒருத்தி என்பதைப் போதித்த ராமபிரானின் படங்களைச் செருப்பால் அடித்தபோதோ உதிர்த்த வெற்றுச் சவடால்களாக இருக்கும்.

ஆனால், இவை திராவிடத் திமிர்பிடித்த புல்லுருவிகளின் பேச்சல்ல. அன்பை போதித்தவரும், மறு கண்ணத்தைக் காட்டியவருமான இயேசுபிரானின் மதத்தில் வந்தவர்கள் உதிர்த்தவை. கிறித்துவர்களுடன் சமகாலத்தில் வாழ்ந்து வந்த பேகன்களின் கடவுள் சிலைகளை அவமதித்து, உடைத்தெறிந்து, பேகன்களை விரட்டியடித்து, அலெக்சாந்திரியாவின் நூலகத்தை சிதைத்து, பேகன்களை கட்டாயமாக மதமாற்றம் செய்து, அவர்களது கடவுள்களை பரலோகத்தில் பூட்டிவைத்துவிட்டு கிறித்துவர்களின் கடவுளை ஏற்காதவர்களை, அவர்களின் தோலை உரித்துப் பார்த்து, தீயிலிட்டுப் பொசுக்கி, கிறித்துவத்தை வளர்த்தபோது உதிர்த்தவைதான் இவை.

அறியாமல் இவர்கள் செய்த பிழையை மன்னிக்குமளவுக்குப் பரிதாபபட்ட தேவகுமாரனைக் கொண்ட ஒரு மதம் எப்படி இத்தனை கொடூரங்களைச் செய்திருக்கும்?

ஏற்கனவே கிறித்துவம் வளர்ந்த விதம் அறிந்தவர்களுக்கு கிறித்துவம் உலகமெல்லாம் அன்பை போதிக்க ரத்த ஆற்றைக் கடந்து வந்தது தெரியும். சிலுவைப்போர் போன்ற வரலாறெல்லாம் தெரியாதவர்களுக்கு கிறித்துவக் குருத்துகளின் வழியே ரத்தக் குளியல் நடத்தப்பட்ட சிலுவையைக் காட்டுகிற படம் ”அகோரா(agora)”.

பண்டைய எகிப்தின் அலெக்சாந்திரியா நகரத்தின் நூலகத்தில் ஐப்பேசியா(hypatia) மாணவர்களுக்கு இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் கண்ணுக்குத்தெரியாத ஒரு சக்தியைப் பற்றி விளக்கிக் கொண்டிருக்கிறார், ஏன் நட்சத்திரங்கள் விழுவதில்லை, உங்கள் கையிலிருந்து விடுபடும் கைக்குட்டை ஏன் கீழே விழுகிறது என்றெல்லாம் கேள்வி கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறாள். அவளுக்குத்தெரியாது இதெற்கெல்லாம் காரணம் ஈர்ப்புவிசை என்று. இன்னும் நியூட்டன் வரவில்லை, ஈர்ப்புவிசை கண்டறியப்படவில்லை, அது தாலமியின் காலம், பூமியை மையமாக வைத்து எல்லாம் சுற்றிவரும் ஒரு மாதிரியைத் தந்து அந்த மாதிரியிலேயே பிரபஞ்சத்துக்கு அப்பால் பரலோகத்துக்கும், பரமபிதாவுக்கு இடமளித்திருப்பார். (இதை Stephen Hawkings தன்னுடைய Brief history of time நூலில் பகடி செய்திருப்பார்.)

இது நூலகமாக மட்டும் செயல்படாமல், பேகன்களின் வழிபாட்டு இடமாகவும் இருக்கிறது. மேலே சொன்னது போல பேகன்களின் கடவுள்களை கிறித்துவர்கள் அவமதித்த போது பேகன்கள், தங்கள் கடவுள்களை மதிக்காத கிறித்துவர்கள் தங்கள் வாளுக்குத்தான் அடங்குவார்கள் என்று கிறித்துவர்களைக் கொல்ல கிளம்புகிறார்கள்.

அதுவரை, வெளிக்காட்டிக்கொள்ளாமல் அடங்கி வாழ்ந்த கிறித்துவர்கள் கைகளில் சிலுவையை ஏந்தி பேகன்களைத் தாக்கத்துவங்குகிறார்கள். நூலகத்தை கிறித்துவர்கள் முற்றுகையிடுகிறார்கள், பிறகு பேச்சு வார்த்தையில் அரசர் பேகன்களை மன்னிக்கிறார், பதிலுக்கு நூலகத்தை விட்டு பேகன்கள் வெளியேறிவிடவேண்டும். பேகன்களை வெளியேற்றி நூலகத்தை அழிக்கிறார்கள் கிறித்துவர்கள். சில ஆண்டுகளில் நகரம் கிறித்துவர்களின் ஆதிக்கத்துக்கு வருகிறது. பேகன்களின் வழிபாட்டு முறைகளும், கடவுள்களும் தடை செய்யப்படுகிறார்கள், ஆனாலும் சில பேகன்கள் கிறித்துவத்தை ஏற்க மறுக்கிறார்கள், ஐப்பேசியாவும் அவர்களில் ஒருவர், அவர்கள், கிறித்துவத்துக்கு அத்தனை வலிமையான எதிரிகள் இல்லை, இத்தனைக்கும் ஐப்பேசியாவின் சீடர்கள் நகரத்தின் முக்கிய பதவிகளில் இருக்கிறார்கள், நகரத்தின் தலைவரே ஐப்பேசியாவின் முதன்மை சீடர்தான். இப்போது கிறித்துவத்துக்கு போட்டியாக அங்கே இருக்கும் ஒரே மதம் யூதமதம்தான்.

பேகன்களைக் அழித்து அலெக்சாந்திரியாவை கட்டுக்குள் கொன்டுவந்தபிறகு, மிச்சமிருக்கும் யூதர்களையும் தீர்த்துவிட்டால் முழு ஆதிக்கம் நமதுதான் என்பதை உணர்ந்து அதையும் செய்கிறார் சிறில் (பின்னாளில் புனிதர் பட்டம் பெற்ற அப்போதைய அலெக்சாந்திரியா நகரின் பேராயர்). யூதர்களுக்காக பரிதாபப்படும்படிச் சொல்லுகிறார் சிறில். “கர்த்தரைக் கழுவிலேற்றிய யூதர்களுக்காகப் பரிதாப்படுங்கள் கிறித்துவர்களே! நிலமின்றி அலைந்து திரியப்போகும் யூதர்களுக்காகப் பரிதாபப்படுங்கள் கிறித்துவர்களே!” என்று அழுத்திச் சொல்கிறார்.

யூதர்களுக்கு எதிராக கிறித்துவர்களின் வெறியாட்டம் துவங்குகிறது, ஒட்டுமொத்தமாக துடைத்தழிக்கப்பட்ட யூதர்களுக்குப் பிறகு கிறித்துவர்களின் முழுக்கட்டுப்பாட்டில் நகரம் வருகிறது. நகரம் முழுக்க கிறித்துவர்கள் தான், இன்னும் சில பேகன்கள் மட்டுமே கிறித்துவத்தை ஏற்காமல் இருக்கிறார்கள் (ஐப்பேசியாவும் அவர்களில் ஒருவர்). அவர்களையும் கிறித்துவத்தைத் தழுவச் செய்கிறார்கள். இனி ஐப்பேசியாவை கிறித்துவத்துக்கு மாற்றுவது மட்டுமே மிச்சம்.

—-

படம் முழுக்க ஐப்பேசியாவைச் சுற்றியே வருகிறது. ஆசிரியராக இருந்ததோடு அழகாகவும் இருந்திருக்கிறார், அந்த அழகு அவருக்கு தந்த காதல்களையும், அவர் அறிவு அவருக்குத் தந்த ஆபத்தையும் படம் பேசுகிறது. பூமியும் சுற்றிக்கொண்டுதான் இருக்கிறது என்று சோதனை செய்துவிட்டு குதிப்பதாகட்டும், வட்டத்தைத் தாண்டிய இன்னொரு வடிவத்தைத் தேடும்போது காட்டும் தவிப்பாகட்டும், அப்பலொனியன் கூம்பை கழற்றிப்போட்டு அந்த வடிவத்தைக் காணும்போது ஆகட்டும், ஒரு குழந்தை சர்க்கரை தித்திக்கும் என்பதை உணர்ந்த முதல் நொடி காட்டும் குதூகலத்துக்கு ஒப்பானது. இன்று, நம்மை பொறுத்தவரை இதெல்லாம் ஆறாம் வகுப்பில் ஐந்துவரியில் படித்துவிட்டு நான்கு நாளில் மறந்த சமாச்சாரங்கள். ஆனால், ஐப்பேசியாவின் காலத்தில் அது புரியாத புதிர். இப்படி படம் முழுக்கப் பேசும் அறிவியலெல்லாம் இன்று அடிப்படை அறிவியலைச் சேர்ந்தவை, ஆனால் அந்த அடிப்படை அறிவியலுக்கே மதம் அன்று முட்டுக்கட்டை போட்டிருக்கிறது, கலிலியோ இறந்த 400 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகே வாட்டிகன் அவரை ஏற்றுக்கொண்டது.

நவீன அறிவியலின் ஆதிக்கம் வளரத் துவங்கியபிறகு மதத்தின் ஆதிக்கம் குறைந்திருக்கிறது அல்லது மதத்தின் ஆதிக்கம் குறைந்தபிறகு அறிவியல் வளரத்துவங்கியிருக்கிறது என்பதை மறைமுகமாக படம் நமக்கு உணர்த்துகிறது. படத்தில் ஒரு இடத்தில் கிறித்துவத்தை ஏற்காததற்கு காரணம் சொல்வார், “நீ உன் நம்பிக்கையை கேள்விக்குட்படுத்த முடியாது. ஆனால், நான் செய்ய வேண்டும்?” இந்த நம்பிக்கையை கேள்விக்குள்ளாக்கியவரை மதம் என்ன செய்தது என்பதையும் பதிவுசெய்கிறது படம்.

கிறித்துவத்தின் கொள்கைகளோடு முட்டிக்கொள்கிற மதங்களை நசுக்கிய வரலாற்றோடு, கலிலியோவுக்கு ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே அறிவியலுக்குப் போட்ட முட்டுக்கட்டையையும் இந்த படம் பதிவுசெய்திருக்கிறது. என்னைப் பொறுத்தவரை இந்தப் படத்தின் மையக் கருவே ஒரு எளிய (இன்றைய அறிவியலின் நிலையை ஒப்பிடும்போது) அறிவியல் கோட்பாட்டின் உருவாக்கத்தையே உருவாகவிடாமல் தடுக்கப்பட்ட வரலாற்றை பதிவு செய்வதுதான். அந்தக் கருத்தாக்கம் முழு வடிவம் பெற்று வெளியிடப்படவே அதற்குப் பிறகு 1200 ஆண்டுகள் ஆகிறது. அந்தக் கருத்தாக்கத்தை தனது பெயரில் வெளியிடவே அந்த விஞ்ஞானி அஞ்சுகிறார், -எல்லாம் கிறித்துவத்தின் மீதிருக்கும் பயங்கலந்த மரியாதை - அதனால் வேறொரு பெயரை சூட்டிக்கொண்டு அந்த பெயரில் அந்தக் கருத்தாக்கத்தை வெளியிடுகிறார். அந்த விஞ்ஞானி “கோப்பர்நிக்கசு“, அந்தக் கருத்தாக்கம் “சூரிய மையக் கோட்பாடு“, -இதன்பிறகே நவீண அறிவியல் நாலுகால் பாய்ச்சல் எடுக்கிறது, கலிலியோவுக்கு பலர் நவீண அறிவியலின் தந்தை எனும் பட்டத்தை தருகிறார்கள், சிலர் கோப்பர்நிகசுக்கு தருகிறார்கள்.- ஐப்பேசியாவுக்கு முன்பே இந்தக் கருத்தாக்கத்தைப் பற்றி “அரிசுடார்க்கசு” என்ற நபரும் பேசியிருக்கிறார், ஆனால், அவருடைய படைப்புகள் எதுவும் ஐப்பேசியாவின் காலத்திலேயே இல்லை.

அதுபோலவே, ஐப்பேசியாவின் படைப்புகளும் எதுவும் எஞ்சியில்லை, அதனால், படத்தில் காட்டப்படுவதைப் போல புவியின் இடத்தை சூரியக் குடும்பத்தில் அவர் நிர்ணயித்ததாகவோ, அல்லது புவி சூரியனை சுற்றும் பாதையை கண்டறிந்ததாகவோ நம்பலாம் நம்பாமலும் போகலாம். இவருடைய இருப்பையே இவரைப்பற்றிய மேற்கோள் நூல்களிலும், கடிதங்களிலிருந்துமே அறிய முடிகிறது. வென்றவர்களால் வரலாறு எழுதப்படும் போது, சில பக்கங்கள் முழுமையாக கருமையாக்கப்பட்டுவிடுகிறது. அங்கெல்லாம் வெள்ளை எழுத்துகளை காலம் எழுதிச் செல்கிறது.

ஐப்பேசியா, உண்மையில் மேற்கூறிய இரண்டையுமே கண்டறியாமல் போயிருந்தாலும், இந்தப் படம் நமக்கு கிறித்துவத்தின் இன்னொரு பக்கத்தை படம்பிடிக்கிறது. அதே சமயத்தில் கிறித்துவம் மட்டுமல்ல எல்லா மதங்களும் அன்பை போதிக்க அடக்குமுறையைக் கையான்டேயிருக்கிறது என்பதை நினைவுபடுத்துகிறது.

“அவர் கொலை செய்யப்பட்டு, துண்டம் துண்டமாக வெட்டப்பட்டு, எரிக்கப்பட்டு அவருடைய படைப்புகள் எல்லாம் அழிக்கப்பட்டன, அவர் பெயர் மறக்கப்பட்டது. சிறில் புணிதராக்கப்பட்டார்” -காரல் சாகன்

நம்மூரிலும் 8000 சமணர்களை சைவர்கள் கழுவிலேற்றிய சம்பவம் சிறப்பாகவே பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது. கழுமரத்தை மூலவராக வைத்து வணங்கிக் கொண்டும், கழுவிலேற்றியதை பல கோவில்களில் ஓவியமாகத் தீட்டி ஆதிக்கத்தை பறைசாற்றிக் கொண்டும், அதிலும் சமணர்கள் தாங்களே விருப்பப்பட்டு தங்களைக் கழுவிலேற்றிக் கொண்டதாயும் வரைந்து வைத்திருக்கிறோம்.

வலுத்தது வாளெடுத்து வாழும், மற்றது வீழும்.

(சமணர்கள் கழுவேற்றப்பட்டதைக் குறிக்கும் கோவில் சுவர் ஓவியத்தின் படி)

அய்ன்ச்டைன்(Albert Einstein), இந்தப் பெயரைக் கேட்டாலே தலை தெறிக்க ஓடுமளவுக்கு மூன்றாண்டுகள் கல்லூரிக்காலத்தில் ஒரு விரிவுரையாளர் இயற்பியலை சாறாய்ப் பிழிந்து எங்களை எல்லாம் திகைக்க வைத்தார். ஆனால், இயற்பியலை ஒரு பாடமாய் எடுத்துப் படிப்பதற்கு முன்னரே, களைந்து நட்டுக்கொண்டு நிற்கும் தலைமுடியும், ஆழமான பார்வை கொண்ட கண்களுமாய் ஒரு விஞ்ஞானி இப்படித்தான் இருப்பார் என்ற பிம்பத்தை மனதில் பதியச் செய்தவர் இவர்.

கடவுள், பிரபஞ்சம் பற்றிய இவர் கருத்துகளை திரித்தும், கேலியாக்கியும் எழுதப்பட்ட எதிர் கட்டுரைகளே இவரை நோக்கி என்னை நெருக்கித்தள்ளியது. இப்படி என்னை எழுத வைத்தது.  பிறகு,  சோசியலிசம் ஏன்? என்ற கட்டுரையால், இவர் பக்கமாக சாய்ந்து, தேடி தேடிப் படிக்கத் துவங்கினேன். அப்படி சமீபத்தில் கிடைத்த தமிழ் புத்தகம், “அய்ன்ச்டைன் கட்டுரைகள்“ பாரதி புத்தகாலயத்தின் சார்பாக “books for children” வெளியிட்டது. அவருடைய பல கட்டுரைகளை, ஆறு பிரிவுகளாகப் பிரித்து அருமையான புத்தகமாய் கொன்டு வந்திருக்கிறார்கள்.

குழந்தைகளுக்கு புரியக் கூடிய தரத்தினுடைய கட்டுரைகள் இவருடையதா? என்பது முதல் கேள்வி. அடுத்தது, இந்தப் புத்தகத்தைப் படிப்பதின் மூலம் குழந்தைகளுக்கு என்ன நன்மை வந்து சேரும்? இந்தக் கேள்விக்கு என் பதில் நன்மையை விட, தீமைதான் அதிகம் வந்து சேரும். புத்தகத்தின் அறிமுக உரையின் இரண்டாம் வரியின் இரண்டாம் வார்த்தையில் துவங்கும் எழுத்துப் பிழைகள், இறுதி வரை கூடவே தொடர்கிறது. னகர/ணகர வேறுபாட்டில் அதிக பிழைகளைச் செய்து கொண்டிருந்த நான், அதிகமான வாசிப்பின் காரணமாகவும், சில தனிப்பட்ட பயிற்சிகளாலுமே இந்தப் பிழைகளைக் களைந்து கொண்டிருக்கிறேன். தமிழில் பிழையில்லாமல் என்னால் எழுத முடியவில்லை என்ற குறைக்காகவே நான் அதிகமாக வெட்கப்படுகிறேன். தனி ஒரு மனிதனாக நானே எழுத்துப்பிழைகளைக் களைய முயற்சி எடுக்கும் போது, தமிழ் புத்தகங்களை  பதிப்பிக்கும் பாரதி புத்தகாலயம், இதிலெல்லாம் கவனம் செலுத்த வேண்டாமா?

இதேபோல இவர்களுடைய இன்னும் சில தமிழ் புத்தகங்களையும் எழுத்துப் பிழைகளைச் சகித்துக்கொண்டு படித்துக் கடாசியிருக்கிறேன். இந்தப் புத்தகத்தைப் படிக்க முடியாமல் தூக்கியெறியாது வைத்திருக்கிறேன். இதனாலேயே மதுக் கோப்பையை கையில் ஏந்தி மதுவிலக்குப் பிரச்சாரம் செய்யத் தயங்கினேன். (நான் ஒன்றும் உத்தமன் இல்லை, என்னுடைய பல பழைய பதிவுகளிலும் தமிழ் பல்லிளித்துக்கொண்டும், எழுத்துப் பிழைகள் மிகுந்தும் தான் இருக்கும்.) ஆனால், இவர்களின் ‘மது’ரத் தமிழோசை தாங்க முடியவில்லை.

இந்த எழுத்துப் பிழைகளோடே இந்தப் புத்தகத்தைப் படிக்கும் குழந்தைகள், இந்த பிழைகளோடே வளரக் கூடிய வாய்ப்புகள் அதிகம், ஏட்டுக்கல்வியைத் தாண்டி வெளிஉலகை நாடும் போது, இவர்கள் விழிப்போடு இருக்க வேண்டியது அவசியமில்லையா? இவர்கள் செய்யும் இந்தப் பிழை ஒரு புத்தகத்தில் மட்டும் ஏற்படுத்தும் பிழை இல்லை, தமிழ் பேசும் அடுத்த தலைமுறையையும் சிதைக்கிறார்கள். மொழியைச் சிதைப்பதையும் கூடுதலாக செய்கிறார்கள். “books for children” என்று போடாமல் இருந்தாலாவது இதையெல்லாம் அழுது தொலைக்க வேண்டிய அவசியம் இருந்திருக்காது.

இந்தக் குற்றச்சாட்டு பாரதி புத்தகாலயத்துக்கானது மட்டுமல்ல, தமிழை இன்று வாழ வைத்துக் கொண்டிருக்கும் பல பதிப்பகங்களின் நிலையும் இதுதான். ஒன்றிரண்டு பிழைகளைப் பொறுத்துக்கொள்ளலாம். இப்படிப் பிழை கிடங்காக பெருகிக் கிடக்கும் இவர்களை என்ன செய்வது. கீழுள்ள பத்தி உயிர்மை பதிப்பகத்தைப் பற்றி ரவி எழுதியது

“கிருசுணன் ரஞ்சனா எழுதிய “இப்போது அவை இங்கு வருவது இல்லை” படிக்க முயன்றேன். ஒவ்வொரு பத்தியிலும், எண்ணற்ற இலக்கணப் பிழைகள் மலிந்துள்ளதால் படிக்கப் படிக்கத் தலைவலியும் எரிச்சலுமே மிஞ்சின. முக்கியமான ஒருமை-பன்மை வேறுபாடுகள், சந்தி இலக்கணத்தைக் குழி தோண்டிப் புதைப்பது போலவே பலரும் செயல்படுகின்றனர். அச்சில் உள்ளது எல்லாம் சரி என்று நினைக்கும் மனப்பாங்கு உள்ளதால், வருங்காலத்தில் தமிழ் இலக்கணத்தைச் சிதைப்பதில், மறக்கடிப்பதில் போய் தான் முடியும். எழுத்தாளருக்கு எழுதத் தெரியாவிட்டாலும், பதிப்பகத்தின் தொகுப்பாசிரியர் என்ன செய்கிறார்? உயிர்மை பதிப்பகம் என்பதற்குப் பதில் தயிர்மை பதிப்பகம் எனச் சொல்லலாம்.”

மெய்ப்புத் திருத்துபவர் என்ற ஒரு நபரை இவர்களெல்லாம் கொண்டிருக்க மாட்டார்களா? புலவர் கி த பச்சையப்பனுடன் ஒரு இதழ் தயாரிப்புப் பணியில் ஈடுபட்டிருந்த போதுதான், மெய்ப்புத் திருத்துபவரின் பணியை உணர்ந்தேன். ஒரு சிறு தவறையும் தாங்கிக்கொள்ள முடியாத இவரைப் போன்ற தமிழறிஞர்கள் இருக்குமிடத்திலேயே இத்தகைய தமிழ் கொலைஞர்களும் உலா வருவது வேதனையான ஒன்று.

Share/Bookmark

பெரும்பாலானவர்கள் இந்த உலகத்துக்கு தகுந்த படி தங்களை மாற்றிக் கொள்கிறார்கள். ஆனால், சிலரோ தங்களுக்கு ஏற்றபடி இந்த உலகத்தை மாற்றியமைக்க முயற்சிக்கிறார்கள். இந்த உலகத்தின் ஒட்டுமொத்த முன்னேற்றமும் இத்தகைய முரண்பட்ட மனிதர்களின் முயற்சியிலேயே அடங்கியிருக்கிறது.

அத்தகைய முரண்பட்ட மனிதர் பெரியாரின் பிறந்த தினம் இன்று. அவரின் ஒவ்வொரு பிறந்த நாளையும் பெரியார் காலத்தில் எழுச்சி விழாக்களாக கொண்டாடிய தலைமுறை இங்கு இருக்கிறது. ஆனால், இன்று, இந்த தலைமுறைக்கு, பெரியாரின் தேவை எப்படிப் பார்க்கப்படுகிறது? முகவரி சொல்லும் அடையாளக் குறிப்புக்காக இவரின் சிலைகளைப் பயன்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறது. இதுமட்டும் தான் இவரின் இன்றைய தேவையா, பயனா?

வகுப்பு வாரி பிரதிநிதித்துவம்(reservation), வகுப்புவாரி உரிமை என்று பெரியார் முழங்கிய போதெல்லாம், அமைதியாக வாலைச் சுருட்டிக் கொண்டிருந்தவர்களெல்லாம், இடஒதுக்கீடாய் குறிக்கி, அதைச் சிறுமைப்படுத்தி, கேலி பேசிக் கொன்டிருக்கும் காலத்தில் பெரியாரின் தேவை இல்லையா? அதைத் தன்னுடைய உரிமையாக உணராத ஒரு தலைமுறையை நீ ஒதுக்கீட்டில் வந்தவன்தானே என்று “இந்திய உயர் கல்வி நிறுவனங்கள்” ஒலிக்கும் போது அது என்னுடைய உரிமை என்று மறுத்துக் குரல் எழுப்பத் வலுவில்லாமல் தூக்குக்கயிற்றைத் தழுவும் இளைஞர்களுக்கு பெரியாரின் தேவை இருக்கிறது. அதை உரிமை என்பதை உணர்ந்தவன் தன் எதிர்ப்பை அங்கு கட்டாயம் பதிவு செய்வான்.

நிலாவுக்கு இந்தியாவிலிருந்து எத்தனை பேரை அனுப்புகிறீர்கள் என்று மேதகு அமெரிக்க அதிபர் கேட்க இந்திய பிரதமர் பிற்படுத்தப்பட்டவர்களிலிருந்து 3, தாழ்த்தப்பட்டவர்களிலிருந்து 2 பேர், ……….. என்று பட்டியலிடுகிறாராம். அதற்கு அமெரிக்க அதிபர், நீங்க இன்னுமாடா திருந்தலை என்று கேலியாக கேட்கிறாராம். இது குறுஞ்செய்திகளிலும் மின்னஞ்சல்களிலும் வகுப்புவாரி உரிமையை (இடஒதுக்கீட்டை) கேலி பேசி வந்தது.
இத்தகையக் கேலிக்குரல்களை ஒலிப்பவர்களில் பலருக்கும் தெரியாத அல்லது தெரிந்து கொள்ள விரும்பாத தகவல் , இத்தகைய வகுப்புவாரி பிரதிநிதித்துவத்துக்கு அமெரிக்காவில் பெயர் Affirmative action, இங்கிலாந்தில் பெயர்  positive discrimination, கணடாவில் employment equity. இன்னும் பட்டியலிட்டுக் கொண்டேபோகலாம். இடஒதுக்கீடு இந்தியாவின் சாபக்கேடு என்று கூவிடும் குரல்களுக்கு இதையெல்லாம் காண்பதற்கு கண்ணில்லை. அவர்களைப் பொறுத்தவரை இடஒதுக்கீடு கூடாது.

இத்தகைய கேலிச் செய்திகளைக் கூட அறிவின்மை என்று பொறுத்துக்கொள்ளலாம். ஆனால், குதர்க்க யுக்தியோடு இப்படி பேசும் குரல்களை மறுக்க வேண்டிய கட்டாயம் அவசியமானது.

நேர்மையாக சொல்லவேண்டுமென்றால் இன்று பிராமணர்கள் முதல்வராகலாம், உலகநாயகன் ஆகலாம், மருத்துவர் இஞ்சினியர்தான் ஆக முடியாது # இடஒதுக்கீடு

http://twitter.com/#!/thoatta/status/112931312842719232

இவர்களுக்கெல்லாம், இது சலுகையல்ல, உரிமை என்பதை உணர வைக்க வேண்டிய தேவைக்காவது பெரியாரியத்தின் இருப்பு  அவசியமாகிறது.

சென்ற ஆண்டு பெரியார் பிறந்தநாளின் போது, பல பதிவர்களைத் தொடர்பு கொண்டு ஒரு தொகுப்பாக ஆக்கும் முயற்சியில் எழுதப்பட்ட கட்டுரைகள்.

Share/Bookmark

என் நண்பனொருவன் எனக்கு பரிசளித்த பெரியாரின் படம்

என்னுடைய 12 வயதில் ஒரு கவிதையை, என் பாட்டன் என் காது பட வாசித்திருக்கிறார், எனக்கு புரிதல் தொடங்கிய வயதில் அந்தக் கவிதை எவ்வளவு உண்மையென்பதை தன் வாழ்வோடே ஒப்பிட்டு பாடமே நடத்தினார் எனக்கு, அந்த வார்த்தைகள், என் பாட்டனின் ஓட்டுவீட்டின் எதிரேயிருந்த கிராமத்து புளியந்தோப்பின் ஒவ்வொரு மரத்தின் இடையிலும் புகுந்து அந்த தோப்பை விட்டு வெளியேறியது, அவர் இந்த மண்ணிலிருந்து மறைந்த போது. ஆனால், அந்த வார்த்தைகள் என்னுள் புதைந்திருக்கின்றன. அந்தக் கவிதையை என்னுடைய செய்தி சேகரிப்பு தொகுப்பில் சேர்த்து வைத்தேன். இக்கட்டுரையை எழுதும் போது அந்தக் கவிதை இன்னுமிருக்கிறதா என்பதை உறுதி செய்ய புத்தக அலமாரியில் தேடிப்பார்த்தேன், இன்னுமிருக்கிறது. அந்தக் கவிதையை இங்கு தருகிறேன்.

“என்ன செய்து கிழித்து விட்டார் பெரியார்?”

பனை ஏறும்

தந்தை தொழிலில்

இருந்து தப்பித்து

தலைமைச் செயலகத்தில் வேலை செய்பவர் கேட்டார்

“பெரியாரின்

முரட்டுத்தனமான அணுகுமுறை

அதெல்லாம் சரிபட்டு வராதுங்க”

இதுமுடி

வெட்டும் தோழரின் மகனான

எலக்ட்ரிக்கல் என்ஜினியர்.

“என்னங்க

பெரியார் சொல்லிட்டா சரியா?

பிரமணனும் மனுசந்தாங்க.

திராவிட இயக்கம்

இலக்கியத்துல என்ன செஞ்சி கிழிச்சது?

”

இப்படி ‘இந்தியா டுடே’

பாணியில்கேட்டவர்

அப்பன் இன்னும்

பிணம் எரித்துக் கொண்டிருக

இங்கே டெலிபோன் டிபார்மென்டில்

சுபமங்களாவை விரித்தபடி

சுஜாதா

சுந்தர ராமசாமிக்கு

இணையாக

இலக்கிய சர்ச்சைசெய்து கொண்டிருக்கும்

அவருடைய மகன்.

ஆமாம்

அப்படி என்னதான் செய்தார் பெரியார்?

இந்தக் கவிதையை எழுதியவர், தோழர் வே.மதிமாறன். ஆடு மேய்க்கும் தொழிலை விட்டு ஆசிரியர் தொழிலுக்குப் புகுந்த என் பாட்டனின் வளர்ச்சிக்குப் பின்னாலிருந்தது அந்த வெள்ளைத் தாடிக் கிழவன் தான். நான் இன்று சுயமரியாதையோடு இருப்பதற்கும் இந்தக் கிழவன் தானே காரணம். நம் ஒவ்வொருவருடைய வெற்றிக்கும் மகிழ்ச்சிக்கும் பின்னால் அந்தக் கிழவனின் வியர்வை சொட்டியிருக்கிறது என்று ஒரு தோழர் இந்த பதிவில் சொல்லியிருந்தார்.

அந்த வியர்வையின் வாசனையை நுகராதவர்கள், நுகர்ந்தும் ஏற்றுக்கொள்ள மறுப்பவர்கள் என்ற ஒரு பெரிய கூட்டமே நம் கண் முன்னே இருக்கிறது. இந்தக் கிழவனின் மதிப்பைத் தெரியாத, இந்தக் கிழவனின் சாதனைகளைத் தெரியாத ஒரு இளைய சமுதாயமும் நம் கண் முன்னே இருக்கிறது. இவர்களைப் பொறுத்தவரை இந்தக் கிழவன் கடவுள் மறுப்பை மட்டுமே பேசியவன், கடவுளை மறுத்தவன், கடவுளை அசிங்கமான வார்த்தைகளால் அர்ச்சித்தவன், பார்ப்பனர்களை எதிர்த்தவன், கடவுள் சிலைகளை உடைத்தவன், கடவுள் படங்களை கொளுத்தியவன், இன்னும் என்ன என்னமோ எதிர்மறையானவையாக மட்டுமே பெரும்பாலானவர்களிடம் கொட்டிக் கிடக்கிறது. இது எதனால்? சிலரிடமிருப்பது அறியாமையால், சிலரிடம் இருப்பது ஊடகங்களாலும், பார்ப்பன ஊடகங்களாலும் அவர் மீது கட்டியமைக்கப்பட்ட பிம்பங்களாலும் தான். இன்று பெரியார் பற்றாளர்களாக இருப்பவர்களில் பலர் முதலில் பெரியார் மீதான வேறு அபிப்ராயம் கொண்டவர்களாகவும், அவரை நெருங்கிய போது அவர் பிரம்மாண்டம் புரிந்தவர்களாகவுமே இருப்பார்கள். இம்மாதிரியான பலரை நான் என் வயதின் காலத்திலேயே பார்த்திருக்கிறேன்.

லொயோலாவில் படித்த காலத்தில் எனக்கு, ஆறுமுகப் பிள்ளை என்பவர் தமிழ் பேராசிரியராக இருந்தார், அவர் வகுப்பு எப்போதும் கலகலப்பாகவும், சில சமயங்களில் பொருள் பொதிந்ததாகவும், பல சமயங்களில் இரு பொருள் பொதிந்ததாகவும் இருந்ததுண்டு. அவரைப் பற்றி அந்த மாதிரியான பிம்பம் மட்டுமே எனக்கிருந்தது. அதற்கடுத்த பருவத்தில் உரையாடல் கலை வகுப்பில் ஒரு நாள் சிறப்பு அழைப்பாளராக எங்களோடு உரையோட அவரை அழைத்திருந்தோம், “…நான் எம்.பில் படிக்கும் போது பெரியார் ஈ.வே.ரா சிந்தனைகள் என்ற தலைப்பை ஆய்வுக்காக எனக்கு தந்தார்கள், வே. ஆனைமுத்து அய்யா தொகுத்த பெரியார் ஈ.வே.ரா சிந்தனைகள் நூலைப் பற்றிய ஆய்வுரை தான் அது, அந்த மூன்று தொகுப்பு நூல்களையும் (இரண்டாம் பதிப்பில் இருபது நூல்களாக இந்த ஆண்டு வெளியிடப்பட்டது) படித்த பிறகு எனக்கு பெரியார் மீதிருந்த மதிப்பு கூடியது, அவர் மீது நான் கொண்டிருந்த கண்ணோட்டம் மாறியது, அதன் பிறகு நான் பெரியார் பற்றாளனாக மாறினேன்…” என்றார். எம்.பில் படிக்கும் வரைக்குமே பெரியார் மீதான தவறான கண்ணோட்டத்தோடே அவர் இருந்திருக்கிறார், அதுவும் ஒரு பேராசிரியராக, அதைப்போலவே இன்றும் பலர் இருக்கிறார்கள். பெரியார் மீதிருக்கும் இத்தகைய தவறான கண்ணோட்டங்களை உடைக்க வேண்டியது பெரியார் பற்றாளர்கள் கடமையில்லையா?

அந்தப் பேராசிரியர் பெரியார் பற்றாளராக இருந்தும் அவர் பெயருக்குப்பின்னாலேயே, அசிங்கத்தைச் சுமந்து கொண்டேதான் இருக்கிறார், அவர் பேசிய போதே அவரை நோக்கி இக்கேள்வியை எழுப்ப நான் விரும்பினேன், ஆனால், அவரை சங்கடத்துக்குள்ளாக்க வேண்டாமென அமைதி காத்தேன். அதைத் தவறென்று இரண்டு ஆண்டுகள் கழித்து இன்று உணருகிறேன். இந்தியாவெங்கும் இருக்கும் மக்களைவிட தமிழகத்தில் பெயருக்குப் பின்னால் சாதிப்பெயரைப் போட்டுக் கொள்ளும் பழக்கம் இல்லாமலிருந்தது, ஆனால், சமீப காலமாக நரேஷ் அய்யர்களும், ஜனனி அய்யர்களும், சிவலிங்க நாடார்களும் பெருகி வருகிறார்கள், இது இன்றைய நிலையில் ஒரு பேஷனாகவே மாறிக்கொண்டிருக்கிறது. தமிழகத்தில் அச்சடிக்கப்படும் ஒவ்வொரு திருமன பத்திரிக்கையிலும் கவுன்டர்களும், முதலியார்களும், செட்டியார்களும் ஏனைய முந்நூத்தி சொச்சம் சாதிக்காரர்களும் நம்மைப் பார்த்து பல்லிளித்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள். நாம் இதற்கெல்லாம் என்ன செய்தோம்?

அவரை முரண்பாடுகளின் மூட்டையாக காட்ட, அவரது மேற்கோள்களைக் காட்டுவார்கள், இன்று ஒன்று பேசுவார், அதற்கு அடுத்த நாளே மாற்றிப்பேசுவார் என்று அவரைக் குறையாகக் கூறியவர்களுக்கெல்லாம், அவரே பதிலும் தந்திருக்கிறார்,

“…நான் அடிக்கடி கொள்கைகளில் மாற்றமடைவதாக சொல்லப்படு கின்றது வாஸ்தவமாக இருக்கலாம். நீங்கள் ஏன் அதை கவனிக்கின்றீர்கள்? ஒரு மனிதன் அவன் பிறந்தது முதல் இன்றுவரை திருடிக்கொண்டே இருக்கின்ற ஒரே நிலைக்காரன் என்று சொல்லப்பட்டால் அவன் மகாயோக் கியனா? என்று கேட்கின்றேன். எந்த மனிதனும் ஒரே நிலைமையில் இருக்கவேண்டும் என்று நீங்கள் ஏன் ஆசைப்படுகின்றீர்கள்? அதனால் உங்களுக்கு என்ன லாபம்? மாறுதல் முற்போக்குள்ளதா? பிற்போக் குள்ளதா? அதனால் மக்களுக்கு நன்மையா? தீமையா? என்பன போன்ற வைகளை கவனிக்கவேண்டியது அறிவாளிகளின் கடமையாகும்.

இன்றைய தினம் நான் சொல்லுபவைகள் கூட எனக்கு முடிந்த முடிவா என்பது சந்தேகம் தான். அன்றியும் உங்களுக்கு இன்றைய நிலைமையில் கால வர்த்தமானத்தை பொறுத்தவரையில் இவ்வளவுதான் சொல்லலாம் என்று கருதிக்கொண்டு சில விஷயங்களில் அளவாகவே பேசுகின்றேன் என்றும் சொல்லலாம்.

இந்த மாதிரி மாறுதல்கள் காலத்திற்கும், பகுத்தறிவுக்கும், நாட்டின் முற்போக்குக்கும் ஏற்றார்போல் நடந்து தான் தீரும். எனவே நான் மாறுதலடைந்து விட்டேன் என்று சொல்லப்படுவதில் வெட்கப்படவில்லை. நாளை நான் எப்படி மாறப் போகின்றேன் என்பது எனக்கே தெரியாது. ஆதலால், நான் சொல்வதை கண்மூடித்தனமாய் நம்பாதீர்கள்…”

இது பதில் மட்டுமல்ல, அவர் மீது அவரே நடத்திக் கொண்ட சுயபரிசோதனையும் கூட, இப்படி நேர்மையாக நம்மை நாமே சுயபரிசோதனை செய்து கொள்ள எத்தனை பேருக்கு துணிச்சலிருக்கிறது? எத்தனை பேர் இப்படி சுய பரிசோதனை செய்திருக்கிறார்கள், விரல் விட்டு எண்ணிவிடலாம். ஒரு மொழியியல் ஆராய்ச்சியாளருக்கு இணையாக திராவிட மொழிகளை ஒப்பிட்டு அவர் எழுதியுள்ள கட்டுரை ஒரு ஆய்வுக்கட்டுரைக்கு இணையானது. நூற்றாண்டு பழமையான எழுத்து முறையில் ஒரு எழுத்துச் சீர்திருத்தத்தை கொண்டு வர வெறும் கடவுள் நம்பிக்கை அற்றவரால் மட்டுமே முடியுமா? அவருடைய இத்தகைய முகங்கள் எத்தனை பேருக்குத் தெரியும்? அவர் மேற்கொண்ட எழுத்துச் சீர்திருத்தம் மட்டுமே பலரும் அறிந்த ஒன்றாக இருக்கும் நிலையில் நாம் இதெற்கெல்லாம் என்ன செய்தோம்? 

தந்தை பெரியார், வெறும் கடவுள் மறுப்பாளராக மட்டும்தான் இருந்தாரா? பெண்ணுரிமைக்காக அவர் குரல் கொடுக்கவில்லையா? சமூக நீதித்துறையில் அவர் செய்யாத போராட்டங்களா? வகுப்பு வாரி பிரதிநிதித்துவத்துக்காக அவர் மேற்கொள்ளாத முயற்சிகளா? அரசியல் சாசனத்தையே முதல் முறையாக திருத்தி எழுதும் அளவிற்குத்தானே அவர் போராட்டம் இருந்தது. “இந்த அரசியல் சாசனத்தை முதலில் கொளுத்தும் ஆளாக நான் இருப்பேன்” என்று பாராளுமன்ற அவையில் முழங்கிய அம்பேத்கரால் கூட செய்ய முடியாத சாதணை அல்லவா பெரியார் செய்தது. இந்தியாவின் முதுகெலும்பு கிராமங்கள் என்று முழங்கிய காந்தி குல்லாக்களுக்கு மத்தியில் கிராமங்களுக்கும் நகரங்களுக்கும் இடையில் இருக்கும் அளவிட முடியாத இடைவெளியைச் சுட்டிக்காட்டி இந்தக் கிராமங்கள் ஏன் ஒழிய வேண்டும்என பட்டியலிட்டு விவாதித்த பெரியார், ஒரு சமூக ஆய்வாளர் இல்லையா?

பெரியார் ஈ.வே.ரா சிந்தனைகள் நூலை ஒரே ஒரு முறை புரட்டிப் பார்த்தாலே ஒரு உண்மை விளங்கும், அது, பெரியார் கடவுள் மறுப்பையும், மதத்தையும் நோக்கி கேள்வி யெழுப்பியவை கொஞ்சமே. அரசியல் துறையிலும், சமுதாயத்துறையிலும், தத்துவங்களிலும், இலக்கியங்களிலும், கடவுள் மறுப்பைக் காட்டிலும் என்னிக்கையில் அதிகமான கட்டுரைகளையும், காத்திரமாகவும், எழுதியிருப்பது விளங்கும். அந்த இருபது தொகுப்பு நூல்களைப் பார்த்ததும் ஒரு நிமிடம் நான் மலைத்துப் போனேன், இத்தனை தகவல்களை இவர் பேசியிருக்கிறார், எழுதியிருக்கிறார், விவாதித்திருக்கிறார். இத்தனை எழுத்துப்பணிகளுக்கும், பேச்சுகளுக்கும் இடையே மூத்திரச்சட்டியோடு பிரச்சாரத்துக்குப் போயிருக்கிறார், போராட்டங்களை நடத்தியிருக்கிறார். ஆனால், இவர் மீது பெரும்பாண்மையினர் கொண்டிருக்கும் இந்த பிம்பம் ஏன்? இவர் மீது ஏன் இந்த பிம்பம் கட்டியமைக்கப்பட்டிருக்கிறது?

சமூகநீதிக்கு பெரும் தடையாகவும், சமூக கட்டமைப்புகளில் தீண்டாமைக்கும், அத்தனை தீங்குக்கும் காரணமாயிருக்கும், மதத்தையும், அதன் உட்கூறான சாதியையும், இந்தச் சாதியையும், மதத்தையும் காக்கும், கடவுளைத் தான் சாடினார், இந்த மூன்றையும் கட்டிக்காக்கும் பார்ப்பனர்களையும் தான் அவர் சாடினார். பார்ப்பனர்களின் இடத்தில் செட்டியார்கள் இருந்திருந்தால், செட்டியார்களைச் சாடியிருப்பார், நாடார்களிலிருந்திருந்தால் நாடார்களைச் சாடியிருப்பார், யார் இருந்திருந்தாலும் அவர்களைச் சாடியிருப்பார். இதைத்தானே அவரது எழுத்துக்கள் நமக்கு காட்டுகின்றன.

பெரியார் மீதும், பெரியார் பற்றாளர்கள் மீதும் வைக்கப்படும் இன்னொரு குற்றச்சாட்டு இந்துக்களை மட்டுமே நீங்கள் குற்றம் சொல்வீர்கள், இந்துக் கடவுளர்களை மட்டுமே நீங்கள் தாக்குவீர்கள், இஸ்லாமியர்களையோ, கிறித்துவர்களையோ நீங்கள் தாக்கமாட்டீர்கள் என்பார்கள், ரஸ்ஸலிடமும், ரிச்சர்டு டாக்கின்ஸிடமும், கிரிஸ்டோபர் ஹிச்சன்ஸிடமும் போய் நீங்கள் ஏன் இந்து மதத்தின் குறைகளையோ, இஸ்லாமிய மதத்தையோச் சுட்டிக் காட்டி புத்தகம் எழுதுவதில்லை கிறித்துவத்தை மட்டும் குறை கூறுகிறீர்கள் என்றும் இவர்கள் கேட்டுவிடுவார்களோ? துரான் டர்ஸனிடமும், உஸாமா அல்ஷாபிடமும் சென்று ஏன் இஸ்லாமைப் பற்றி மட்டும் விமர்சிக்கிறீர்கள், இந்து மதத்தையோ, கிறித்துவ மதத்தையோ குற்றம் சாட்டுவதில்லை என்று கேட்பார்களோ? (நான் குறிப்பிட்டிருக்கும் பலரில் சிலர் இன்று உயிருடன் இல்லை). அடிப்படையான எதை தாக்க வேண்டுமோ அதை நோக்கியே பெரியார் கேள்வியெழுப்பினார். ஏன் இஸ்லாத்தை நோண்ட வில்லை, கிறித்துவத்தை ஆட்டவில்லை, போன்ற கேள்விகளின் பின்னாலிருப்பது குழப்பும் நோக்கமும், விவாதத்தைத் திசை திருப்பவும் செய்யும் முயற்சிகளல்லாது வேறில்லை.

கடவுள் இல்லை, கடவுள் இல்லை, கடவுள் இல்லவே இல்லை என்றுதானே அவர் சொன்னார், மகா விஷ்னுவும் இல்லை, சிவனுவும் இல்லை, இராமனும் இல்லை என்ற போது, அவர் எல்லாம் வல்ல பரம்பொருளையோ, பரமபிதாவையோ, பரிசுத்த ஆவியையோ ஏற்றுக் கொள்ளவில்லையே. சீனாக்காரன் வந்தால் பறப்பட்டமும் பள்ளுப்பட்டமும் ஒழிந்து போகுமானால், அவன் வந்துவிட்டு போகட்டும் என்று சொன்னவர் தானே பெரியார். அதே கருத்தில் தான் இஸ்லாத்தை ஏற்றுக் கொள்ளச் சொன்னாரேயொழிய ஐந்து வேளை தொழுகை செய்து, ஹஜ் பயணம் மேற்கொண்டு பரம் பொருளை வணங்கச் சொல்லவில்லை. இஸ்லாத்திற்குப் போனப்பின்னாலும் இதே சாதி இழிவுப் பட்டம் நம்மை ஒட்டியிருக்குமானால், அதை விட்டும் விலகவேச் சொல்லியிருப்பார், அவருடைய எழுத்துக்கள் நமக்கு இதைத் தானேச் சொல்கிறது.

பெரியாரின் கடவுள் மறுப்பு பிம்பத்தை இன்றும் பொது மக்கள் முன் வைக்கும் ஊடகங்கள் வேண்டுமென்றே அவரை தூரத்தில் வைத்திருக்கவே இப்படிச் செய்கின்றனவா? ஏன் அவரது பிற முகங்கள் இருட்டடிப்புச் செய்யப்படுகின்றன? பெரியார் பற்றாளர்களும் பெரியார் வழி வந்தோரும் அவருடைய உண்மையான வாரிசுகளாகிய அவருடைய கொள்கைகளையும் புத்தகங்களையும் ஏன் பரவச் செய்யவில்லை? பெரியார் இறந்து இத்தனை ஆண்டுகளுக்குப் பிறகுதான், குடியரசு தொகுப்பு நூல்களும், பெரியார் ஈ.வெ.ரா சிந்தனைகளும் (மிக விரிவான இரண்டாம் பதிப்பு) தொகுக்கப்பட்டிருக்கிறது. இப்போது தொகுத்திருக்கும் அளகுக்குச் சமமாக தரவுகள் இன்னும் வெளியிடப்படாமல் என்னிடமே இருக்கிறது என்கிறார் வே.ஆனைமுத்து. அவருக்கு அந்த தரவுகளையும் தொகுக்க தடையாயிருப்பவற்றுள் ஒன்று நிதி என்பது எவ்வளவு வேதணைக்குரியது?

“…எனக்குப்பின் என் நூல்களும் கொள்கைகளுமே வழிகாட்டி

நான் கூட்டங்களில் எல்லாம் சொல்லிக் கொண்டுதான் வருகிறேன். எனக்குப்பிறகு எனது புத்தகங்கள் தான் உங்களுக்கு வழிகாட்டி என்று…”

அவர் நமக்கு, தனக்கு பின்னால் என்ன என்பதை தெளிவாகவே விட்டுப் போயிருக்கிறார். ஆனால், நாம் என்ன செய்தோம்?

பெரியார், நமக்கான தளத்தை விட்டுப் போயிருக்கிறார், நமக்கான சித்தாந்த வலுவை தந்திருக்கிறார். அவர் சாதித்துவிட்டுப் போன விஷயங்கள் இன்று மீண்டும் துளிர் விட ஆரம்பித்து இந்துத்துவமாய் வளர்ந்து இருக்கிறதே. உலகமயமாக்கலின் விளைவாக முதலாளித்துவம் மீண்டும் வந்து இடஒதுக்கீட்டை கேள்விக்குரியதாக்கியிருக்கிறதே. நம்மை விட்டு பற, பள்ளுப் பட்டம் போய்விடவில்லை, அவர் காலத்தை விட, அதிகாரங்கள் இன்று மத்தியில் அதிகமாய் குவிக்கப்பட்டு, மொத்தமாய் நம் பல் பிடுங்கப்பட்டிருக்கிறதே. போராட்டத்துக்கான காரணங்கள் இருக்கின்றன. நாம் போராடத்தான் தயாராகயில்லை. பெரியார் இருந்த போது, அவர் தலைமையில் ஒரு போராட்டம் என்றால் தமிழகம் திரளவில்லையா? இன்று ஈழத்தில் அத்தனை உயிர் போகும் போதும் நாம் தனித்தனிக் குழுக்களாகத் தானே இருந்தோம். நமக்கான தலைவன் இல்லாமல் நாம் தடுமாறுகிறோமா? நம் தலைவன், அவனுக்குப் பின்னால் நமக்கான வழிகாட்டியாக தன் கொள்கைகளையும், புத்தகங்களையும் விட்டுச் சென்றிருக்கிறான்.

நடைமுறையின் பாதையில் தத்துவ ஒளி வீசாவிட்டால் வெற்றியில்லை. பாதை வெற்றிடமாகவே இருக்கிறது, கையில் ஒளியும் இருக்கிறது. பயணிக்க பயணத்தைத் தொடங்க நாம் தயங்கிக் கொண்டிருக்கிறோம்.

Share/Bookmark

புயல் வீசிச் சென்ற தடத்தில் வேம்புகளும் பெரும் ஆலமரங்களும் கூட வீழ்வது இயல்பே. அதே போல காலமும் சூறாவளியைப் போல சுழன்றடித்ததில் வரலாற்றுப் புத்தகத்திலிருந்து கிழித்தெறியப்பட்ட பக்கங்களில் நீதிக்கட்சியும் அதன் வரலாறும் ஒன்று. இத்தனைக்கும் 1917யிலேயே தமிழ், தெலுங்கு மற்றும் ஆங்கிலம் ஆகிய மொழிகளில் முறையே திராவிடன், ஆந்திர பிரகாசினி மற்றும் ஜஸ்டிஸ் (Justice) என்று மூன்று பத்திரிக்கைகளை நடத்தியவர்கள். அப்படி வரலாற்றை பதிவு செய்தவர்களின் வரலாறு இன்று பயங்கரமாக சுருங்கிப் போய்விட்டது. தென்னிந்திய நல உரிமைச் சங்கம் என்றப் பெயர் கூட அவர்கள் நடத்திய பத்திரிக்கையின் பெயராலேயே நீதிக் கட்சி என்று சுருங்கிப் போய்விட்டது. தியாகராயர் நினைவாக பெயர் சூட்டப்பட்ட பகுதி இன்று சுருங்கி தி.நகர் ஆகிவிட்டது. பனகல் அரசரின் நினைவாக அமைக்கப்பட்ட பனகல் பூங்காவுக்கும் அவருக்கும் இன்றெதுவும் தொடர்பில்லாதது போன்ற நிலை நிலவுகிறது. இப்படி எத்தனையோ உதாரணங்களைச் சொல்லலாம்.

தொடர்ச்சியை அங்கு படிக்கலாம்.

Share/Bookmark

தந்தை மகன் உறவை விட மிகவும் சிக்கலான வேறொரு உறவு இருந்துவிட முடியாது .ஷெல்லிக்கு அவர் தந்தையோடு வெளியே தெரியாத அளவுக்கு மோசமான சிக்கல் இருந்திருக்கிறது. ஹிட்லரும் அவர் தந்தையும் முட்டிக் கொன்டிருந்திருக்கிறார்கள். முன்னவரின் கவிதைகளின் வீரியத்திற்கு அந்த உறவுச்சிக்கல் காரணம், -அதை அவர் அதிக இடங்களில் குறிப்பிடாத போதும்.- பின்னவரின் வெறித்தனத்திற்கு இந்த உறவுச்சிக்கலும் ஒரு காரணமாயிருக்கலாம். சிலருக்கு இந்த உறவு அருமையானதாக அமைந்திருக்கும், சிலருக்கு கொடுமையானதாக அமைந்திருக்கும். இப்படி இந்த தந்தை மகன் உறவை மையமாகக் கொண்ட திரைப்படம் Road To Perdition.

இரண்டு தந்தைகள், தங்கள் மகன்களைக் காப்பாற்ற எடுக்கும் நடவடிக்கைகள் தான் படத்தின் கதை. ஊருக்கே ஒரு பெரிய தாதா, அவருக்கு ஒரு வாரிசு, அப்பாவுக்கு பின்னாடி, அந்த இடத்துக்கு வருவதற்காக, அப்பா இருக்கும் போதிலிருந்தே தகிடுத்தத்தங்கள் செய்ய ஆரம்பிக்கும் தப்பாத வாரிசு, தாதாவுக்கு மகன் போன்ற ஒரு அடியாள், கொஞ்சம் நிதானமானவன், திறமையானவன். அந்த அடியாளுக்கு இரண்டு மகன்கள், ஆதரவற்றவனாக வளர்ந்த போது ஆதரவளித்த பரமபிதாவுக்கு அடியாளாயிருக்கிறோம், அது தன் மகன்களுக்கும் வந்துவிடக்கூடாது என்று சற்றே கண்டிப்பான தந்தையாக இருக்கிறான். தாதாவும் தன் மகனிடம் கடுமையாக இருக்கிறான். ஒரு நாள், தாதாவின் மகனும், மகன் போன்றவனும் ஒருவரை விசாரிக்கச் செல்கிறார்கள், அடியாளின் மகனுக்கு தந்தையின் வேலையின் மீதும், அவனது துப்பாக்கியின் மீதும் துவக்கத்திலிருந்தே ஒரு கண், அதனால், அவர்களுக்குத் தெரியாமல் அவர்களுடனே செல்கிறான். அவர்கள் செய்த கொலையையும் பார்த்துவிடுகிறான். இவன், என் மகன். அதனால், வெளியே சொல்லமாட்டான் என்று சொன்ன போதும், தாதாவும், தாதாவின் மகனும் யோசிக்கிறார்கள். இதனால், தாதாவின் மகன், அடியாளின் முதல் மகனை கொல்வதாக நினைத்து அவனது மனைவியையும், இரண்டாம் மகனையும் கொன்று விடுகிறான்.

எஞ்சியிருக்கும் தன் ஒரு மகனைக் காப்பாற்ற நினைக்கும் நேரத்திலேயே, தன் குடும்பத்தை சிதைத்தவனை கொல்லவும் முடிவெடுக்கிறான். தனக்குத் தெரியாமல், இதைச் செய்த தன் மகனை அடித்துத்துவைக்கும் தாதாவுக்கு மகன் மீது திடீரென பாசம் பொத்துக்கொண்டு வருகிறது, தன் மகனுக்காக, மகன் போன்றவனிடம் சமாதனம் பேச முயன்று தோற்றுப் போகிறான். இங்கிருந்து துவங்குகிறது, இரண்டு தந்தைகளுக்கும், இரண்டு மகன்களையும், தங்களையும் காப்பாற்றிக் கொள்ளும் முயற்சி. இறுதியில் வலுத்தவன் வாழ்கிறானா என்பதுதான் முடிவு.

படத்தின் முடிவு எனக்கு பிடிக்காமல் போயிருந்தாலும். படத்தின் பல அம்சங்கள் என்னைக் கவர்ந்தவை, ஒளிப்பதிவு, இசை, எந்த நடிகரும், ஒரு இடத்திலும் மிகை நடிப்பையோ, நாடகத்தனத்தையோ காட்டாமை. ஜூட் லாவினுடைய நடிப்பு மிரட்டலென்றால் (டாமும் ஜூட் லாவும் முதல் முதலில் சந்திக்கும் போது, உண்மையிலேயே டாமுக்கு வேர்த்துக் கொட்டியதாம்.), டாமின் நடிப்பு அடக்கி வாசிக்கப்பட்ட பியானோ இசையைப் போல முழுதும் விரவியிருப்பது, பிரார்த்தனைக் கூட்டத்தில் பால் நியுமன், டாமைப் பார்த்ததும், முகத்தில் காட்டும் உணர்ச்சி, இப்படி அடுக்கிக்கொண்டே போகலாம்.

படத்தின் தலைப்பு perdition என்ற நகரத்திக்குச் செல்வதாகப் பட்டாலும், (ஒரே ஒரு முறை படத்தில் சொல்லப்படும்) உண்மையில் perdition என்ற வார்த்தைக்கு பொருள் நரகம். இது ஒரு குறியீடாகவே எனக்குப் படுகிறது. தான் வாழும் நரகத்திற்கான பாதையில் தன் மகன் தெரியாமல் நுழைந்து விட்டாலும், அவனை அதிலிருந்து வெளியேற்றவே துடிக்கிறான். அதற்காகவே ஆறு வார காலக் கடுமையான பயணமும் போகிறான். இறுதியில் உண்மையான பெர்டிஷனுக்குச் சென்றாலும், அவன் மகன் அந்த ஊரிலிருந்து வெளியே வருகிறான். நரகத்திற்குள் அவன் நுழைந்திருந்தாலும் பின்பு வெளியே வந்துவிடுகிறான்.

படத்தின் மூலக்கதை கிராஃபிக் நாவல் வடிவில் ஆலன் காலின்ஸ், ரிச்சர்ட் ரெய்னரால் எழுதப்பட்டது. ஆனால், படத்தின் திரைக்கதை உருவாக்கத்தில், நீ கிட்ட வராத ஓடிடு என ஸ்பீல்பெர்க் துரத்திவிட்டிருக்கிறார். போனால், போகிறதென்று தயிர் சாதத்துக்கு தொட்டுக்கொள்ள ஊறு காயைப்போல ஆலோசனை என்று ஓரமாக உட்கார வைத்திருக்கிறார்கள். மூலக்கதையில் ஜூட் லாவின் கதாபாத்திரம் கிடையாதாம். கதை விவாதம் என உட்கார்ந்து உண்மையாக அரட்டையடித்துக்கொண்டிருந்த போது, உருவாக்கிய பாத்திரம் தான் ஜூட் லாவினுடையது. காட்டுத்தனமான முடிவுக்காகவே ஜூட் லாவின் கதாபாத்திரத்தை உருவாக்கியிருக்கிறார்கள்.

கதை நடப்பது, 1930களில், அமெரிக்காவில் பொருளாதார பெருமந்தம் (Great Depression) நிலவிய காலம், அல் கப்போன் ஆதிக்கம் நிலவிய காலம்.  (ஹாலிவுட்டுக்கு, அதிகமாக குண்டர் கதைகளை வழங்கிய வள்ளல். the untouchables- robert de niro.) அந்தப் பெருமந்த கால உடைகளுக்காக, சிரமப்பட்டிருக்கிறார்கள். ஆனாலும், அந்த மந்த காலத்திலும், தாதாக்கள் பகட்டாக உடை அணிந்ததால், எடுத்து எல்லாருக்கும் மாட்டியிருக்கிறார்கள். பல இடங்களில் 1930யைக் கொண்டு வருவதில் சொதப்பியிருக்கிறார்களாம், ஐஎம்டிபியில் அவனவன் கழுவி ஊத்தியிருக்கான்.

ஹரி படமென்றால், அருவாளும், சுமோவும் திரையை அடைத்துக் கொள்வதைப் போல, அல் கப்போனின் பெயரை இழுத்துவிட்டாலே கட்டாயமாக, திரை முழுவதையும் ரத்தத்தால் அலங்கரிக்கும் பழக்கம் இருந்து வந்த போதிலும். இந்த படத்தில் அந்த வெறியாட்டங்கள் இல்லாததற்கு காரணம், கொஞ்சம் வண்முறையை கொறைச்சுக்கலாமே என்ற டாம் ஹாங்ஸின் ஒற்றை வார்த்தைதானாம். அதேபோல அல் கப்போன் வரும்படி எடுத்த காட்சிகளையும் வெட்டித்தள்ளியிருக்கிறார்கள்.

சாம் மென்டிஸ், டாம் ஹேங்ஸ், பால் நியூமன், ஜூட் லா என்று எக்கச்சக்க கூட்டம் இந்த படத்துக்காக உழைத்தாலும், ஒட்டுமொத்தமாக இந்த படத்தைத் தூக்கி நிறுத்தியவர் கான்ரட் ஹால். தன்னுடைய ஒளிப்பதிவால், படத்துக்கு கூடுதல் பலம் சேர்த்தவர் இவர்தான். படத்தின் ஒவ்வொரு காட்சியும் ஹமாம் போட்டு தூய்மையாக சுத்தம் செய்ததைப் போல இருப்பதைப் பார்க்கும் போது, ஃப்ரேம்களை அமைத்துவிட்டு உள்ள வந்து எல்லாம் நடிச்சிட்டு போங்கன்னு சொல்லியிருப்பாரோன்னு தோனுது. இந்தக் காட்சிய இத விட சிறப்பா வேற எடுக்க முடியாதுன்னு சொல்ற மாதிரியான காட்சியமைப்புகள். காட்சிகளின் ஒளியமைப்புக்காக, எட்வர்ட் ஹூப்பரின் ஓவியங்களைக் கொண்டு அமைத்திருந்தார்களாம். சிக்காகோவுக்குள் நுழைந்த பிறகு மனித தலைகளுக்கு நடுவே தந்தையும் மகனும் நடந்து வரும் காட்சி. ஜீட் லா அறிமுகமாகும் காட்சி, முதல் முறையாக டாமும், லாவும் சந்திக்கும் உணவக காட்சி, பால் நியுமனை, காத்திருந்து சுடும் காட்சி, டேனியலை கொன்ற பிறகு கண்ணாடியில் அவன் சவத்தைக் காட்டும் இடம், ஜூட் லா சன்னல் வழியே துப்பாக்கியை நீட்டிக்கொண்டிருக்கும் காட்சி, இறுதியாக டாமைச் சுட்ட பிறகு பொறுமையாக ஜூட் லா தன்னுடைய கேமராவை சரி செய்யும் காட்சி, இப்படி அடுக்கிக்கொண்டே போகலாம். இதையெல்லாம் பார்த்து ரசிக்கத் தான் உண்மையிலேயே கண் கோடி வேண்டும்.

ஒவ்வொரு காட்சியிலும் இப்படி முழுமையை எதிர்பார்த்து பணி புரிந்ததால் தான், கான்ரட் ஹால் பத்து திறமையான, செல்வாக்கான ஒளிப்பதிவர்களில் ஒருவராகத் திகழ்கிறார். இதுதான் அவர் பணி புரிந்த கடைசி படம். இந்த படத்திற்கு சிறந்த ஒளிப்பதிவுக்கான அக்காடமி விருது அவரது மறைவுக்குப் பின் வந்து சேர்ந்தது.

படத்தின் இறுதி சில நிமிடங்களைத் தவிர்த்துவிட்டுப் பார்த்தால், அருமையான படம். காட்சியிண்பத்துக்காக இரன்டாம் முறை கூடப் பார்க்கலாம்.

அத்தனை பத்திரிகைகளிலும், அத்தனை பேர் எழுதும் கட்டுரைகளையும் வரி விடாமல் படிப்பதும், படித்ததை நினைவுகூர்ந்து குறிப்பிடுவதும் அவரது பேச்சின் சிறப்பம்சம்.

என்று பா.ராகவன் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

அது போல, நான் விகடனில் எழுதிய என்னுடைய கட்டுரையை எடுத்துக் காட்டி முரசொலியில் அவர் எழுதிய இந்தக் கட்டுரை ஒன்றே போதும், நானும் பத்திரிக்கைத் துறையில் பணியாற்றியிருக்கிறேன். என்பதைச் சொல்லிக்கொள்ள.

தந்தை பெரியார் அவர்கள் – பெரியார் திடலில் நல்லடக்கம் செய்யப்பட்டபோது – அப்போதும் முதல்வராக இருந்த தலைவர் கலைஞர் அவர்கள், தந்தை பெரியார் அவர்கள் தமது வாழ்நாளின் இறுதியில் அனைத்துச் சாதியினரையும் அர்ச்சகர் ஆக்க வேண்டும் என்று விரும்பினார்; அதற்காகப் போராட்டம் நடத்த வேண்டும் என்றும் பிரகடனம் வெளியிட்டிருந்தார். இன்று அவரது விருப்பம் நிறைவேற்றி வைக்கப்படாத நிலையில் நாம் அவரை அடக்கம் செய்கிறோம். பெரியாரின் நெஞ்சில் ஒரு முள் போல அந்த நிறைவேற்றப்படாத அறிவிப்போடு சேர்த்து அவரை நாம் அடக்கம் செய்கிறோம் - என்று கண்களில் நீர் பனிக்க – துக்கம் தொண்டையை அடைக்க தழுதழுத்த குரலில் கூறினார்.

2006ல் தி.மு.கழகம் ஆட்சிப் பொறுப்பேற்றபின் மளமளவென்ற பெரியார் கொள்கைகள் பலவற்றை – திராவிடர் இயக்கக் கொள்கைகள் பலவற்றை நிறைவேற்றி வைப்பதில் தீவிரம் காட்டினார் கலைஞர். அதனையொட்டி - பெரியாரின் நெஞ்சில் தைத்த முள்ளாக – அவர் காலத்திலேயே நிறைவேற்றப்படாமல் போய்விட்ட – அனைத்துச் சாதியினரும் அர்ச்சகர் ஆகலாம் என்ற அவரது இறுதி ஆசையை சட்டமாக்கினார்.

சட்டமாக்கியதோடு நின்றுவிடவில்லை. அவர் திருவண்ணாமலை, பழநி, மதுரை, திருச்செந்தூர், திருவரங்கம், திருவல்லிக்கேணி ஆகிய ஆறு இடங்களில் அர்ச்சகர் பயிற்சிப் பள்ளிகளை அமைத்துத் தந்தார். இந்தப் பள்ளிகளில் தலித்துகள் உள்ளிட்ட அனைத்துச் சாதிகளைச் சேர்ந்த பெற்றோரும் தங்களது பிள்ளைகளைச் சேர்க்க ஆர்வம் காட்டினர்.

இன்று தமிழகத்தின் பல்வேறு கோயில் களிலும் அர்ச்சகர்களாக இருக்கும் எத்தனை பேருக்கு அர்ச்சனைக்குரிய மந்திரங்கள் முழுமையாகத் தெரியும் என்பது சந்தேகத்துக் குரியதே! எத்தனை பேர் முறையாக இதற்காக சிறந்த குருக்களிடம் பயிற்சி பெற்றவர்கள் என்பதும் கேள்விக்குரியதே. ஆனால் - கலைஞர் அரசு உருவாக்கிய அர்ச்சகர் பயிற்சிப் பள்ளிகளில், கோயிலின் அமைப்பு முறைகள், வேதங்கள், ஜோதிடம், அர்ச்சனை செய்யும் முறை, ஆகமங்கள், கிரந்தம், திருக்குறள், பன்னிரு திருமறைகள், சைவத் தமிழ் இலக்கியங்கள், தேவாரம், திருவாசகம் போன்றவை கற்பிக்கப்பட்டு, பயிற்சியும் அளிக்கப்படுகிறது!

ஒரு சாதியினர் மட்டுமே அர்ச்சகர் ஆகமுடியும் என்ற உயர்சாதி ஆதிக்கத்தின் அடிப்படையில் அர்ச்சகர்கள் ஆனவர்கள், மன்னனுக்குப் பிறகு அவரது மகன் மன்னன் ஆவது போல – பரம்பரை பாத்தியதையின் பெயரால் – முறையான பயிற்சியோ – சமயப் பற்றோ – அது தொடர்பான விஷய ஞானமோ இல்லாமலே, ஆட்டமேடிக் அர்ச்சகர்களாக வாய்ப்புப் பெற்று தங்களுக்குத் தெரிந்த அளவில் மந்திரம் சொல்லி அர்ச்சித்து வந்தார்கள். பொதுமக்களும் – தங்களுக்குப் புரியாத சமஸ்கிருத மொழியில் அர்ச்சனை நடத்தப்படுவதால் கண்ணை மூடிக் கொண்டு – கண்மூடித்தனமாக – நம்பிக்கையின் அடிப்படையில் மட்டுமே வழிபட்டு வந்தார்கள்.

கலைஞர் அரசு – அர்ச்சகர்களுக்கு உரிய தகுதிகளோடு – திறமை மிக்க அர்ச்சகர்களை உருவாக்கித் தந்திருக்கிறது. அதுமட்டுமா? இந்தப் பள்ளிகளில் படிக்கும் பலரும் பட்டதாரிகளாகவும், ஜோதிடம், இசை, சிற்பக்கலை என ஒவ்வொரு துறையில் தேர்ந்தவராகவும் உள்ளனர் என்று ஆனந்தவிகடன் (25.6.2008) ஏடு பெருமையோடு குறிப்பிடும் அளவுக்கு இந்தப் பள்ளிகளில் பயிலும் மாணவர்கள் பல்துறை வித்தகர்களாகவுமிருக்கிறார்கள்.

இது பெரியாரின் வெற்றி - என்ற தலைப்பிட்டு விகடன் வெளியிட்டுள்ள சிறப்புக் கட்டுரை வருமாறு:-

பெரியாரின் நெஞ்சில் தைத்த முள்ளை நீக்கிவிட்டேன் என்று முதல்வர் கருணாநிதி நெகிழ்ச்சியோடு அறிவித்த திட்டம்தான் அனைத்து சாதியினரும் அர்ச்சகராகலாம். இதையடுத்து தமிழகத்தில் திருவண்ணாமலை, பழனி, மதுரை, திருச்செந்தூர், திருவரங்கம், திருவல்லிக்கேணி ஆகிய ஆறு இடங்களில் அர்ச்சகர் பயிற்சிப் பள்ளிகள் அமைக்கப்பட்டன.

எப்படி இருக்கிறது அர்ச்சகர் பயிற்சி என்று அறிய, முதல் ஆண்டு பயிற்சியை முடித்த திருவண்ணாமலை பள்ளிக்குச் சென்றோம்.
எட்டாம் வகுப்பு பாஸ் செய்திருந்தாலே போதும், இந்தப் பள்ளியில் சேர்ந்து விடலாம். ஆனால், இந்தப் பள்ளியில் படிக்கும் பலரும் பட்டதாரிகளாகவும் ஜோதிடம், இசை, சிற்பக் கலை என ஒவ்வொரு துறையில் தேர்ந்தவராகவும் இருக்கிறார்கள்.

தமிழகத்தில் பெரியார் தலைமையில் நடைபெற்ற சமூக நீதிக்கான போராட்டத்தில் கிடைத்த பல வெற்றிகளில் இது முக்கியமானது. இவ்வளவு சிறப்பான திட்டத்தின் பயனை அனுபவிக்கும் முதல் தலைமுறையைச் சேர்ந்தவன் என்பதில் எனக்கு நிறைய மகிழ்ச்சி. இப்பயிற்சியில் நான் அடிப்படையாகக் கற்றுக் கொண்ட விஷயம் ஒழுக்கம். பூசை செய்யும் முறைகளில் ஆகம விதிகளையும் நெறி முறை களையும் கற்றுக் கொண்டேன். வாழ்க்கையிலும் அவற்றைக் கடைப்பிடிப்பேன் என்கிறார் விஜயசங்கர் என்கிற மாணவர்.

இப்படியொரு புரட்சிகரமான மாற்றத்தில் என்னுடைய பங்களிப்பும் சிறிய அளவிலாவது இருக்க வேண்டும் என்று நினைத்தேன். இதனாலேயே நான் படித்துவந்த பி.காம்., படிப்பைப் பாதியிலேயே நிறுத்திவிட்டு, இந்தப் பயிற்சிப் பள்ளியில் சேர்ந்திருக்கிறேன் என்கிறார் பிரபாகரன்.
நாங்கள் இந்தப் பயிற்சியில் கோயிலின் அமைப்பு முறைகள், வேதங்கள், ஜோதிடம், அர்ச்சனை செய்யும் முறை, ஆகமங்கள், திருக்குறள், பன்னிரு திருமுறைகள், சைவத் தமிழ் இலக்கியங்கள், தேவாரம், திருவாசகம் என பலவற்றைப் படித்துள்ளோம். தமிழ், சமஸ்கிருதம் என இரு மொழிகளிலும் பூசை செய்ய எங்களால் இயலும். என்றாலும், தமிழில் அர்ச்சனை செய்வதையே நான் சிறப்பாகக் கருதுகிறேன் என்கிறார் தர்மேந்திரன்.

இம்மாணவர்களுக்குத் தமிழ் இலக்கியங்களைப் புலவர் மு.சொக்கப்பனும், சைவ ஆகமங்களை எஸ்.எஸ்.ராமகிருஷ்ண னும் போதிக்கின்றனர்!

- என்கிறார் விகடன் கட்டுரையாளர் சுப.தமிழினியன்! அனைத்துச் சாதியினரும் அர்ச்சகர் ஆனால் – கோயிலின் புனிதம் கெடும் – சாமிக்குப் புரியாது – ஆகமங்களுக்கு அது விரோதமானது என்று இதுவரை கூப்பாடு போட்டு வந்த குறுக்குச்சால் ஓட்டிகள் இனியாவது தங்களது பழைய – துருப்பிடித்த – மூடநம்பிக்கைகளை கைவிட்டு – பழையன கழிதலும் புதியன புகுதலும் வழுவல – என் பதை ஒப்புக் கொண்டு – இந்தப் புதுமையை புரட்சியை வரவேற்கத் தங்களைத் தயார்படுத்திக் கொள்வார்கள் என்று நம்புவோமாக!

Share/Bookmark

நான் தொலைத்த முக்கியமான சொத்து “வால்காவிலிருந்து கங்கை வரை”, நான் அந்த புத்தகத்தை புதிய பதிப்பாகவே விலை கொடுத்து வாங்கியிருந்தாலும், என் பாட்டன் புரட்டிய, அடிக்கோடிட்ட புத்தகத்தைப் போல வருமா? வெகு நாட்களுக்குப் பிறகு காணாமல் போன அந்தப் புத்தகத்தைத் தேடி எடுத்தேன். புத்தகத்தின் முகப்பில் 1945ஆம் வருடம் வாங்கியதாக எழுதியிருந்தார். தாள்கள் பழுப்பேறி வேகமாய் திறந்தால் உடையும் நிலையை அடைய அந்தப் புத்தகத்திற்கு இன்னும் பத்தாண்டுகள் பிடிக்கும். நான் அந்தப் புத்தகத்தை இழக்க விரும்பவில்லை. இப்படிப்பட்ட புத்தகங்களை பத்திரப்படுத்தி வைக்க எதாவது வழி உள்ளதா? (புத்தகமாக, மின்நூலாக அல்ல) என் பாட்டனின் சொத்துக்களில் இப்படிப் பழுப்பேறி திறந்தால் கிழியும் நிலையிலுள்ள புத்தகங்களின் எண்ணிக்கை மட்டும் நூறைத்தாண்டும். அவருடைய காலம் வரை புத்தகங்களைக் காப்பாற்ற பைண்டிங் செய்து முதுகில் கணமான அட்டைகளை ஒட்டியிருக்கிறார். மேலே, அவர் பத்திரப்படுத்தினார். உள்ளே இருக்கும் பக்கங்களை நான் பாதுகாக்க வேண்டும்.  அவர் என்னிடம் ஒப்படைத்த சொத்தையாவது நான் பாதுகாக்க வேண்டும்.

அப்படிப் பழுப்பேறிய புத்தகம் ஒன்று நேற்று நினைவுக்கு வந்தது. காரணம் இணையத்தில் மேய்ந்து கொண்டிருந்தபோது “சொற்பிறப்பு – ஒப்பியல் தமிழ் அகராதி” என்ற புத்தகத்தை மின்நூலாக தரவிறக்கினேன். இந்நூலை என் பாட்டனும் வாங்கிவைத்திருந்தார். (நூலின் ஒரு பாகம் மட்டுமே அவரிடம் எஞ்சியிருந்தது, அந்தப் புத்தகம்  முழுதிலும் “அ” என்ற ஒரு எழுத்தில் தொடங்கும் சொற்கள் மட்டுமே அடங்கியிருக்கும்.) கருப்பு நிற ரெக்ஸின் தாள் கொண்டு பைன்டிங் செய்து பாதுகாத்து வைத்திருந்தார். இன்னும் என்னிடம் இந்நூல் பத்திரமாக உள்ளது. படிக்க இயலாத நிலை, தாள்களைத் திருப்பினால் கிழியும் நிலையில் உள்ளது. இத்தகைய அருமையான அரிய நூல்களை பாதுகாக்க இன்றைய தொழில்நுடப உலகு நமக்களித்திருக்கும் வாய்ப்பு வியத்தக்கது. இத்தனை வசதியிருக்கும் இன்றையத் தொழில்நுட்ப உலகில் தமிழ் அழிந்து போகும் என்று யாரவது சொன்னால் அவர்களை விட “மூட மடையர்கள்” யாரும் இருக்க முடியாது. தமிழ் மெல்ல மெல்ல மின் வடிவம் பெற்று வருகிறது.

தமிழினுடைய அடுத்த நூறாண்டு நிலைமை இணையத்தில் தமிழின் பயன்பாட்டைப் பொருத்தே அமையும். இணைய வரவால் ஏற்பட்ட இந்த நன்மை தமிழுக்கு மட்டும் உரித்தானது அல்ல. அழியும் நிலையில் உள்ள எல்லா மொழிக்குடும்பங்களும் இணையத்தின் இந்த மகத்துவத்தைப் பயன்படுத்தினால் இணையம் எல்லா மொழிகளையும் வளர வைக்கும்.

ஆங்கிலத்தின் அளவுக்கோ, பிற அய்ரோப்பிய மொழிகளின் அளவுக்கோ தமிழ் இன்னும் மின்மொழி வடிவம் பெறவில்லை, அதற்கு ஆயிரம் காரணங்கள். அதைவிட ஆயிரம் முறை இந்தக் குறைகள் களைய பேசிவிட்டார்கள். ஆமைவேகத்தில் சென்றாவது தமிழ் மின்மொழி வடிவத்தை அடைந்தே தீரும்.

இந்நேரத்தில் ஒரு தனிமனிதனாக இத்தனை நூல்களை, இதழ்களை மின் வடிவில் மாற்றி வைத்திருக்கும் பொள்ளாச்சி நசனை நாம் பாராட்டியே ஆக வேண்டும். அவரையும் அவரது பணிகளையும் ஏற்கனவே பலர் குறிப்பிட்டிருந்தாலும், நானும் இங்கு ஒரு முறை அவரைக் குறிப்பிடுகிறேன், அவருடைய செயல்களால் பயனடைந்தவர்களில் நானும் ஒருவன்.

http://www.thamizham.net/

ரவி

யுவகிருஷ்னா

விக்கிபீடியா

Share/Bookmark